ารเหล่านั้นล้วนเป็นอาหารจากโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดในเมืองเยว่ ร้านอวี้ฝู่โหลว“ท่านปู่ ท่านสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว” ลู่หยางรู้สึกเกรงใจอยู่บ้างแม้ว่าเขาจะรู้ว่าหินวิเศษจำนวนนี้ไม่มีความหมายอะไรสำหรับท่านเซียนบรรพกาลท่านเซียนบรรพกาลไม่ขาดหินวิเศษ ตรงกันข้าม เขาถือได้ว่าร ่ารวยมหาศาล สำนักเวิ่นเต๋ามีระบบเกษียณ อาจารย์อาวุโสที่เกษียณแล้วจะได้รับหินวิเศษทุกปีนั่นหมายความว่าท่านเซียนบรรพกาลมีเงินบำนาญ 120,000 ปีที่ยังไม่ได้รับ ลองจินตนาการว่านี่เป็นจำนวนหินวิเศษมหาศาล
เพียงใด ในบรรดาผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่าง ไม่มีกี่คนที่รวยกว่าท่านเซียนบรรพกาลสิบวันผ่านไป ทั้งสองออกจากการเข้าภวังค์ในคุก และพาเซียนบรรพกาลกลับสำนักเวิ่นเต๋า