จากความเข้าใจของเขาต่อวิถีไร้ความรู้สึก ลัทธิอู่ชิงควรให้เขาเป็นประมุขถึงจะถูก“แม้จะไม่ได้สืบความลับของลัทธิอู่ชิงจนหมด แต่ก็รู้ว่าลัทธิอู่ชิงมีรองประมุขสองคน ประมุขหนึ่งคน วิทยายุทธ์ของประมุขไม่ทราบส่วนรองประมุขสองคนเป็นขั้นข้ามพิบัติตอนต้นและขั้นข้ามพิบัติตอนกลางตามลำดับ”ลู่หยางสูดหายใจเฮือก ข้อมูลนี้แม้แต่ลัทธิเย่าหยางและลัทธิจิ่วอิ่วยังไม่ทราบ และนี่หมายความว่าลัทธิอู่ชิงมีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติอย่างน้อยสามคน แข็งแกร่งกว่าสองลัทธินี้“แล้วต่อมาล่ะ?” ท่านเซียนบรรพกาลฟังอย่างตั้งใจ ถามอย่างร้อนใจ“ต่อมาข้าก็หนีไง” ท่านเต๋าปู้อวี่เบ้ปาก “ข้าเห็นลัทธิอู่ชิงพวกนี้เล่นไม่เป็น ข้าก็ไม่แสร้งอีกต่อไป ข้าติดต่อสำนักและแคว้นต้าเซี่ย
โดยตรง กวาดล้างฐานที่มั่นลัทธิอู่ชิงทั้งหมดที่ข้ารู้ ฆ่าคนที่ควรฆ่าช่วยคนที่ควรช่วย”“ความวุ่นวายภายในตามด้วยการกวาดล้างจากฝ่ายธรรมะภายใต้การโจมตีสองระลอก ทำให้ลัทธิอู่ชิงบาดเจ็บสาหัส สงบเสงี่ยมอยู่หลายร้อยปี”“แล้วลัทธิอู่ชิงไม่ได้แก้แค้นท่านหรือ?” ลู่หยางถามท่านเต๋าปู้อวี่ชี้ให้เห็นข้อผิดพลาดจากความเคยชินในความคิดของลู่หยาง “พวกเขาไม่มี ‘ความเกลียด’ แล้วจะแก้แค้นข้าทำไม?”“แต่ที่เจ้าพูดก็ถูก มีคนไม่น้อยที่ต้องการแก้แค้นข้า ใช้ความเกลียดเพื่อพิสูจน์ตน เป็นอีกวิถีหนึ่งของวิถีไร้ความรู้สึก ในนั้นมีคนชื่อซูโม่หร่านที่มีความเกลียดต่อข้ามากที่สุด เขาเป็นรองประมุขขั้นข
