“ลู่หยางน้อย เจ้าหนุ่มตระกูลเมิ่ง ทางนี้ๆ” ท่านเต๋าปู้อวี่ได้ยินฝีเท้าของลู่หยางทั้งสองตั้งแต่แรก จึงเรียกพวกเขาเข้ามา“อาจารย์ ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” ลู่หยางกระตุกหางตา จะว่าไงดี การเจอะเจออาจารย์ในคุกช่างไม่มีความรู้สึกประหลาดใจเลยแม้แต่น้อยแม้อาจารย์จะเปลี่ยนรูปลักษณ์ไป แต่ลู่หยางก็จำอาจารย์ที่ดีของเขาได้ในแวบเดียว“แล้วท่านเจ้าเผ่าจิ่นด้วย?”ท่านเจ้าเผ่าจิ่นกลับไม่ได้เปลี่ยนรูปลักษณ์แต่อย่างใดลู่หยางทั้งสองไม่ทราบว่าหลังจากพิธีสถาปนาประเทศปีศาจท่านเจ้าเผ่าจิ่นเพื่อฝึกฝนวาทศิลป์การพูด จึงได้รับท่านเต๋าปู้อวี่เป็นพี่ใหญ่ลู่หยางยังจำได้ว่าตอนที่พบท่านเจ้าเผ่าจิ่นที่ตระกูลฉงฉี ท่านเจ้าเผ่าจิ่นช่างเป็นคนที่มีความสง่างามและเปี่ยมด้วยพลัง เมื่อเผชิญหน้ากับพลังกดดันของโจวเทียนผู้ยิ่งใหญ่ ก็ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวหรือยโส แล้วทำไมเพียงชั่วพริบตาเดียวถึงได้ตกต ่ามาอยู่ในระดับเดียวกับอาจารย์เสียแล้ว?
ความเร็วในการตกอับนี้รวดเร็วเกินไปหน่อยแล้ว“ข้ามาที่นี่เพื่อเรียนรู้จากพี่ใหญ่ปู้อวี่” ท่านเจ้าเผ่าจิ่นหัวเราะฮ่าๆครั้งแรกที่เจอคนคุ้นเคยในสถานที่แบบนี้ อดรู้สึกเขินอายไม่ได้ลู่หยางนึกไม่ออกว่าอาจารย์มีอะไรที่น่าเรียนรู้ท่านเต๋าปู้อวี่หัวเราะร่า ไม่รู้สึกเขินอายแต่อย่างใด “ก็นี่ไง กำลังสอนจิ่นน้อยถึงหลักการที่ว่าคนโกหกสุดท้ายต้องถูกจับตัว เพื่อให้เขาปรับตัวเข้ากับชีวิตในคุกล่วงหน้า สอนเขาว่า
