ียนอมตะโผล่ออกมำจำกร่ำง ใบหน้ำเต็มไปด้วยควำมภำคภูมิใจขณะอวดอวี้จือ“พวกเรำสำยเซียนอมตะสำมัคคีกลมเกลียว ทั้งบนล่ำงเป็นใจเดียวกัน!”อวี้จือไม่มีปฏิกิริยำ เพียงแต่ “อ้อ” เสียงหนึ่ง “ศิษย์น้อง เล่ำต่อเถอะ”“เซียนบรรพกำลผ่ำนกำรทดสอบ เพิ่งเข้ำร่วมลัทธิอู่ชิง ทำงกำรก็น ำก ำลังมำบุกท ำลำยฐำนที่มั่นของลัทธิอู่ชิง จับกุมศำสนิกชนลัทธิอู่ชิงและท่ำนเซียนบรรพกำลที่เพิ่งเข้ำร่วมลัทธิไปด้วย พวกเรำเห็นสถำนกำรณ์ไม่ดี จึงรีบกลับส ำนักเพื่อรำยงำนสถำนกำรณ์”
“เดี๋ยวก่อน ท่ำนเซียนบรรพกำลผ่ำนกำรทดสอบได้อย่ำงไร?”อวี้จือพบช่องโหว่ทำงตรรกะนำงไม่ค่อยได้พบปะกับท่ำนเซียนบรรพกำลบ่อยนัก แต่ก็รู้ว่ำเซียนบรรพกำลเป็นคนรักษำน ้ำใจและให้ควำมส ำคัญกับควำมสัมพันธ์ จะผ่ำนกำรทดสอบของลัทธิอู่ชิงได้อย่ำงไรลู่หยำงไม่กล้ำสบตำศิษย์พี่ใหญ่โดยตรง “เอ่อ… ก็เห็นท่ำนเซียนบรรพกำลอยำกเข้ำร่วมลัทธิอู่ชิงมำก ศิษย์พี่ใหญ่ก็รู้ว่ำข้ำเป็นเด็กกตัญญู ควำมปรำรถนำของผู้อำวุโสข้ำพยำยำมท ำให้ส ำเร็จ จึงขอให้เซียนน้อยช่วยท ำลำยเครื่องกีดขวำงควำมเข้ำใจของท่ำนเซียนบรรพกำล ให้ท่ำนรู้ว่ำนั่นเป็นภำพมำยำ”อวี้จือมองลู่หยำง ลู่หยำงก้มหน้ำด้วยควำมรู้สึกผิด นำงมองต่อไปที่เซียนอมตะ เซียนอมตะไม่กลัวอวี้จือ พูดอย่ำงหนักแน่น “ผู้น ำสองขอให้ข้ำช่วย ข้ำจะไม่ช่วยได้อย่ำงไร?”อวี้จือถอนหำยใจ ถำมต่อไป “แล้วท่ำนเซียนบรรพกำลไม่ได้แสดงตัวว่ำเป็นคนของส ำนักเวิ่นเต๋ำของเรำ
