บอกว่ำท่ำนไปเป็นสำยลับในลัทธิมำรหรือ?”ทำงกำรไม่น่ำจะจับสำยลับไปด้วยควำมจริงแล้ว พอเห็นท่ำนเซียนบรรพกำลถูกจับ ลู่หยำงก็ส่งเสียงสื่อจิตให้ท่ำนเซียนบรรพกำลทันที ให้ท่ำนอธิบำยเรื่องรำวที่เกิดขึ้น
“ไม่ได้บอก ท่ำนรู้สึกว่ำเรื่องนี้น่ำอับอำยเกินไป ไม่กล้ำบอกว่ำตัวเองเป็นคนของส ำนักเวิ่นเต๋ำ”แม้ลู่หยำงจะรู้สึกว่ำกำรเป็นคนของส ำนักเวิ่นเต๋ำแล้วเข้ำคุกไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ไม่เห็นหรือว่ำอำจำรย์ท่ำนเต๋ำปู้อวี่เข้ำออกคุกแคว้นต้ำเซี่ยเจ็ดครั้งอย่ำงสบำยอำรมณ์ สร้ำงสถิติหลำยรำยกำรในคุกแคว้นต้ำเซี่ย อำจำรย์ไม่ได้รู้สึกอับอำย กลับภำคภูมิใจ ยังเขียนหนังสือถ่ำยทอดเรื่องรำว กลำยเป็นบุคคลส ำคัญแห่งคุกแคว้นต้ำเซี่ยแต่เซียนบรรพกำลข้ำมด่ำนทำงจิตใจนี้ไม่ได้อวี้จือล ำบำกใจ แน่นอนว่ำนำงสำมำรถอธิบำยสถำนกำรณ์กับเจ้ำหน้ำที่ท้องถิ่น ให้พวกเขำปล่อยท่ำนเซียนบรรพกำล แต่ดูจำกท่ำทีของท่ำนเซียนบรรพกำล ท่ำนไม่เต็มใจที่จะแสดงตัวว่ำเป็นคนของส ำนักเวิ่นเต๋ำ“ศิษย์น้องไต้มักจัดกำรเรื่องเช่นนี้อยู่บ่อยๆ พวกเจ้ำไปถำมเขำดูว่ำมีวิธีดีๆ อย่ำงไรบ้ำง”“ขอรับ”สองคนเชื่อฟังค ำสั่งของอวี้จือ วิ่งเหยำะๆ ไปยังต ำหนักรับภำรกิจพบไต้ปู้ฟำนไต้ปู้ฟำนเห็นลู่หยำงกับเมิ่งจิ่งโจว ถึงกับอึ้งไป “พวกเจ้ำไม่ไปปกป้องท่ำนเซียนบรรพกำล มำที่นี่ท ำไม?”
หลังจำกเขำยกระดับเป็นขั้นรวมร่ำงตอนกลำง จิตใจเขำก็เปลี่ยนไป ยำกที่จะถูกสิ่งภำยนอกสั่นคลอน แม้แต่เมื่อเห
