็นทั้งคู่ ก็ไม่มีควำมรู้สึกเหมือนเห็นยมทูตด ำขำวมำเก็บวิญญำณอย่ำงแต่ก่อนเมิ่งจิ่งโจวพูดอย่ำงจริงจัง “ทำงกำรระดมก ำลังมำกมำยคุ้มครองท่ำนเซียนบรรพกำล ตอนนี้ท่ำนเซียนบรรพกำลปลอดภัยมำก ไม่ให้พวกเรำปกป้องชั่วครำว”“ศิษย์พี่ใหญ่ให้พวกเรำมำขอค ำแนะน ำจำกท่ำน”“โอ้? พวกเจ้ำเจอเรื่องอะไรหรือ?” ไต้ปู้ฟำนเริ่มสนใจ ไม่คิดว่ำจะมีเรื่องที่ศิษย์พี่ใหญ่แก้ไขไม่ได้ ต้องมำขอสติปัญญำจำกเขำ“เซียนบรรพกำลอยำกเข้ำร่วมลัทธิอู่ชิง แล้วถูกทำงกำรจับไป”“คอก… คอก…”ไต้ปู้ฟำนไอรุนแรงจนแทบจะมีปอดออกมำด้วย“พวก… พวกเจ้ำเล่ำรำยละเอียดมำให้หมด”ลู่หยำงทั้งสองเล่ำเหตุกำรณ์ที่เกิดขึ้นส่วนใหญ่อย่ำงละเอียดยกเว้นเรื่องของเซียนอมตะ“ที่แท้ก็แค่ไปเป็นสำยลับ ตกใจแทบตำย” ไต้ปู้ฟำนถอนหำยใจโล่งอก เขำบอกว่ำท่ำนเซียนบรรพกำลไม่น่ำจะมีวิสัยทัศน์แย่ถึงขนำดทิ้งส ำนักเวิ่นเต๋ำ ไปเข้ำร่วมลัทธิอู่ชิงอะไรนั่น
“ไม่ถูก แม้แต่กำรเป็นสำยลับก็อันตรำยนะ พวกเจ้ำสองคนคุ้มครองท่ำนเซียนบรรพกำลแบบนี้หรือ!?”ลู่หยำงทั้งสองพยักหน้ำ อันตรำยจริง ๆ นี่ก็ถูกจับเข้ำไปแล้ว“ท่ำนเซียนบรรพกำลจะถูกขังนำนแค่ไหน?” นี่เป็นเรื่องที่ไต้ปู้ฟำนกังวลมำกที่สุด“ทำงกำรบอกว่ำท่ำนเซียนบรรพกำลเพิ่งเข้ำร่วมลัทธิอู่ชิง ไม่มีประวัติอำชญำกรรมด้วย ทั้งยังมีท่ำทียอมรับผิดอย่ำงจริงใจ กักตัวสิบห้ำวันก็พอ”“ยังดีที่แค่สิบห้ำวัน” ไต้ปู้ฟำนคิดในใจว่ำ ถ้ำขังสองเดือนขึ้นไปไม่ว่ำอย่ำงไรก็ต้องช
