่วยท่ำนเซียนบรรพกำลออกมำให้ได้ “พวกเจ้ำสองคนไปเยี่ยมท่ำนในคุกบ่อย ๆ หรือไม่ก็เข้ำไปอยู่ในคุกกับท่ำนยังไงก็อย่ำให้ท่ำนเซียนบรรพกำลได้รับควำมเดือดร้อนในคุกก็แล้วกัน”ในสถำนกำรณ์ที่ไม่อยำกเปิดเผยตัวตนของท่ำนเซียนบรรพกำล ไต้ปู้ฟำนคิดได้แค่ให้ท่ำนเซียนบรรพกำลปลอมตัวเป็นคนของส ำนักเซียนอีกสี่แห่ง บอกว่ำไปเป็นสำยลับ แต่วิธีนี้ก็ดูไม่ค่อยดีนักแล้วกำรที่ท่ำนเซียนบรรพกำลปลอมตัวเป็นคนของส ำนักอื่นก็ดูจะอะไรอีกสิบห้ำวันว่ำจะนำนก็ไม่นำน ว่ำจะสั้นก็ไม่สั้น ถือซะว่ำท่ำนเซียนบรรพกำลไปสัมผัสชีวิตโลกีย์ก็แล้วกัน
“ขอรับ”“พวกเรำจะเลือกแบบไหนดี จะไปเยี่ยมบ่อย ๆ หรือจะไปอยู่ในคุกกับท่ำนเซียนบรรพกำล?”“ข้ำโน้มเอียงไปทำงตัวเลือกที่สอง แบบที่สองดูแลได้ทั่วถึงกว่ำ”“หรือพวกเรำไปดูสถำนกำรณ์ของท่ำนเซียนบรรพกำลในคุกก่อน แล้วค่อยตัดสินใจดีกว่ำ?”“ก็ดีเหมือนกัน”สองคนปรึกษำกัน แล้วรีบร้อนบินจำกส ำนักเวิ่นเต๋ำไปยังคุกเมืองเยว่ ยังหิ้วปิ่นโตสองใบใหญ่ไปด้วย“น่ำจะอยู่แถวนี้” คุกเมืองเยว่มีหลำยแห่ง ที่นี่ไม่สะดวกที่จะใช้พลังจิต ง่ำยต่อกำรถูกสงสัย สองคนจึงเดินหำทีละที่ลู่หยำงได้ยินเสียงสนทนำของสองคนจำกที่ไม่ไกล“ไม่คิดเลยว่ำท่ำนเซียนบรรพกำลจะมำที่นี่เพื่อเป็นเพื่อนข้ำ” คนพูดรู้สึกซำบซึ้งใจยิ่งนัก ในควำมซำบซึ้งยังแฝงไว้ด้วยควำมยินดี“ข้ำก็ไม่คิดเหมือนกัน เจ้ำในฐำนะเจ้ำส ำนักของส ำนักเรำ เมื่อท ำผิดแล้วไม่หนี กลับสมัครใจถูกขัง
