ก็พอ” ลู่หยางเกลี้ยกล่อม การหาฐานที่มั่นของลัทธิมารแบบนี้ เขากับเมิ่งเชี่ยวชาญมากท่านเซียนบรรพกาลส่ายหน้า พูดอย่างจริงจัง “ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าสองคนเคยแฝงตัวเป็นสายลับในลัทธิอมตะ แฝงตัวอยู่หลายเดือนในที่สุดก็สามารถโจมตีฐานที่มั่นใหญ่ของลัทธิอมตะ กำจัดกำลังทั้งหมดของพวกเขาได้ พวกเจ้าสองคนเป็นความภาคภูมิใจของสำนักเวิ่นเต๋าของเรา”
ลู่หยางอยากบอกว่าที่จริงแล้วไม่ได้กำจัดหมด ระดับสูงล้วนอยู่ในสำนักของพวกเรา มุ่งมั่นกับธุรกิจปิ้งย่าง“แม้ข้าจะเป็นผู้ก่อตั้งสำนักเวิ่นเต๋า แต่ความสำเร็จของสำนักเวิ่นเต๋าในปัจจุบัน ข้าไม่ได้ออกแรงมากนัก พวกเจ้าดีกับข้ามาก ข้ารู้สึกละอายใจ”“ข้าอยากเรียนรู้จากพวกเจ้าสองคน แฝงตัวในลัทธิอู่ชิง กำจัดลัทธิอู่ชิง!”ลู่หยางเคยได้ยินเรื่องเลียนแบบบรรพบุรุษ แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องเลียนแบบผู้สืบทอด“อะไรนะ นี่มันอันตรายเกินไป!” เมิ่งจิ่งโจวตกใจมาก ท่านเซียนบรรพกาล ท่านช่างกล้าคิดจริงๆ หากเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น พวกเขาสองคนกลับสำนักคงไม่ใช่แค่ถูกตีเท่านั้นท่านเซียนบรรพกาลโบกมือ แสดงความตั้งใจ “มีเรื่องอะไรที่ไม่อันตรายบ้าง ข้าตัดสินใจแล้ว พวกเจ้าสองคนไม่ต้องเกลี้ยกล่อมอีก”ลู่หยางเห็นท่านเซียนบรรพกาลเป็นเช่นนี้ จึงต้องตกลง มีเขาและเมิ่งคอยปกป้องอยู่เบื้องหลัง คงไม่เกิดเรื่องอะไร ที่นี่คงไม่มีระดับสูงของลัทธิอู่ชิงโผล่ออกมาหรอกแม้จะมีระดับสูงของลัทธิอู่ชิงโผล่ออกมาก็ไม่กลัว ไม่ใ
