อันที่จริงแล้วไม่ใช่เพราะเมี่ยวฉางอันเหาะเหินได้แต่อย่างใด แต่เป็นเพราะโอสถวิเศษที่เย่หนานมอบให้นางต่างหาก
ฤทธิ์ยาช่างน่าอัศจรรย์นัก ผ่านไปเนิ่นนานเพียงนี้ นางเพิ่งจะกลืนกินโอสถไปเพียงเม็ดเดียว แต่กลับรู้สึกว่าลมปราณในกายนั้นเปี่ยมล้นและหนาแน่นขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
โชคดีที่ระยะทางไม่ไกลนัก เพียงไม่กี่สิบลี้ เมี่ยวฉางอันก็พาเย่หนานมาหยุดอยู่เบื้องหน้าต้นไม้โบราณขนาดยักษ์
และเจ้าเถาวัลย์ปีศาจที่ไล่ล่าพวกเขาก่อนหน้านี้ ก็แผ่ขยายออกมาจากลำต้นของไม้ยักษ์ต้นนี้นี่เอง
ต้นไม้บ้านี่ใหญ่โตมโหฬารดีแท้ เย่หนานเงยหน้ามองต้นไม้ยักษ์ตรงหน้าด้วยความทึ่ง
แม้ต้นไม้ต้นอื่นในป่าแห่งนี้จะสูงใหญ่ แต่เมื่อเทียบกับเจ้ายักษ์ต้นนี้แล้ว ก็ดูราวกับเป็นเพียงไม้ประดับข้างทาง
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
ในขณะที่เย่หนานกำลังพิจารณาต้นไม้ยักษ์อยู่นั้น เถาวัลย์นับร้อยนับพันเส้นก็พุ่งโจมตีเข้ามาหาพวกเขาอีกครั้งราวกระสุนปืนกล
ดูจากไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเจ้า คงคร่าชีวิตผู้คนมาไม่น้อยสินะ? เย่หนานกล่าวพลางยื่นฝ่ามือออกไปเบื้องหน้า
เห็นท่าทางเช่นนั้น สีหน้าของเมี่ยวฉางอันก็เปลี่ยนไปทันที
ผะ… ผู้อาวุโส ข้ายังอยู่ตรงนี้นะเจ้าคะ! นางรีบตะโกน
