นางปีศาจงูไม่เข้าใจ ที่ซ่อนของตนซ่อนอย่างมิดชิด ไม่มีทางตามหาได้ อีกฝ่ายหาที่นี่เจอได้อย่างไร?“หา? ข้าหาเจออะไรหรือ?” ท่านเซียนบรรพกาลงุนงงกับคำถามของนางงูปีศาจ หากข้าหาทางเจอแล้ว ยังต้องถามทางอีกหรือ?ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวที่แอบอยู่มองหน้ากัน นี่มันยังไง ไม่มีขั้นตอนอะไรเลย มาถึงรังของศัตรูโดยตรง?ทั้งสี่คนในที่นั้นต่างงุนงง“ผู้บำเพ็ญน้อย มาเล่นกับพี่สาวสิ” นางงูปีศาจผมขาวเรียบลื่นดวงตาหวาน กลิ่นหอมฟุ้ง ยื่นนิ้วมือออกมาหนึ่งนิ้ว ล่อลวงท่านเซียนบรรพกาลนางงูปีศาจมั่นใจในตัวเองมาก นางเป็นคนงามอยู่แล้ว ประกอบกับวิชามารยาหญิงทั้งตัว ไม่มีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานคนใดจะทนต่อการยั่วยวนเช่นนี้ได้นางเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงผู้บำเพ็ญน้อยที่เพิ่งบรรลุขั้นสร้างฐาน และมีหน้าตาน่ารัก พอดีเลยจะได้เก็บไว้เป็นบ่าวชายเสพสม
วิชามารยาหญิงของนางงูปีศาจยอดเยี่ยมนัก แม้กระทั่งท่านเซียนบรรพกาลก็เกือบถูกล่อลวง แต่เขาเป็นถึงผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่สลายพลังเริ่มบำเพ็ญใหม่ ย่อมมีวิธีรับมือกับวิชามารยาหญิง“นัยน์ตาแห่งกาลเวลา!” เขาลูบดวงตาทั้งสองข้าง ทันใดนั้นก็ไม่ได้รับผลกระทบจากวิชามารยาหญิงอีกต่อไป“นัยน์ตาแห่งกาลเวลาคืออะไร?” ลู่หยางตกใจ แม้จะไม่เคยได้ยินแต่ดูจากชื่อแล้ว น่าจะเกี่ยวข้องกับกาลเวลา หรือว่าเป็นดวงตาที่สามารถทำนายอนาคต คาดเดาการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายได้?เมิ่งจิ่งโจวส่ายหน้า เขาก็ไม่เคยได้ยินเช่นกัน ลู่ห
