ยางจึงถามเซียนอมตะ เซียนอมตะรู้จักแน่นอนเซียนอมตะแสดงสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยเห็น “นี่เป็นดวงตาที่เกี่ยวข้องกับเวลา สามารถมองเห็นลักษณะของอีกฝ่ายเมื่อแก่ตัวลงได้”ลู่หยาง: “…”“แล้วเซียนน้อยใช้ได้ไหม?”ลู่หยางคิดสักครู่ รู้สึกว่าแม้จะอธิบายผลลัพธ์ได้ยาก แต่วิชานี้ก็สามารถต้านวิชามารยาหญิงได้จริงๆ“ไม่ ไม่ได้ อย่าเรียนเลย” เซียนอมตะปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
ท่านเซียนบรรพกาลพลิกฝ่ามือ ปรากฏตราประทับสีทองเล็กๆบนตราประทับสลักอักษรสี่ตัว “เซียนบรรพกาลถามเต๋า”นี่คือวัตถุวิเศษประจำตัวของเขา เดิมทีเป็นวัตถุวิเศษขั้นรวมร่างเนื่องจากวิทยายุทธ์ปัจจุบันของเขาไม่สามารถควบคุมได้อย่างเต็มที่จึงต้องผนึกความสามารถส่วนใหญ่ไว้ ลดระดับวัตถุวิเศษลงมาให้ตนสามารถควบคุมได้“ไป!” ท่านเซียนบรรพกาลตะโกน ขว้างตราประทับเล็กๆ ใส่นางงูปีศาจตราประทับนี้เปล่งประกายสีทอง ทำให้นางงูปีศาจเสียจังหวะไปชั่วขณะ นางพยายามบิดเอวหลบ แต่ช้าไปหนึ่งจังหวะ ตราประทับเฉี่ยวเอวนาง ทำให้เกิดแผลใหญ่ เลือดปีศาจไหลออกมา“ผู้บำเพ็ญมนุษย์น้อย เจ้าอยากตายหรือ!”นางงูปีศาจใช้พลังสายเลือด หยุดเลือดชั่วคราว แต่แผลยังไม่หายสนิทนางเปลี่ยนร่าง กลายเป็นงูยักษ์สีขาวขนาดเท่าปากชาม เขี้ยวงูมีพิษ อ้าปากกว้างพุ่งเข้าใส่เซียนบรรพกาล“แค่ผู้บำเพ็ญน้อยเพิ่งบรรลุขั้นสร้างฐาน ยังกล้ามาเพียงลำพังอีก!” นางงูปีศาจแสดงสีหน้าอาฆาต เมื่อไม่ยอมเป็นบ่าวชาย ก็จงตายเสียเถิด!
