สร้างฐานอย่างราบรื่น”
“ตามกฎเกณฑ์ หลังจากบรรลุขั้นสร้างฐาน ศิษย์ทุกคนต้องทำภารกิจสองอย่างทุกปี”
“เดิมทีตามความคิดของข้า ท่านเซียนบรรพกาลไม่จำเป็นต้องทำภารกิจของสำนัก ตอนเขาหนุ่มก็ผ่านประสบการณ์มามากแล้ว”
“แต่ท่านเซียนบรรพกาลดื้อรั้นมาก บอกว่าเขาไม่ควรได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ ยืนกรานจะไปทำภารกิจ สองสามวันก่อนเขาเพิ่งทำภารกิจแรกเสร็จ ระหว่างภารกิจก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น”
“เกิดเหตุไม่คาดฝันอะไร?” ลู่หยางถามอย่างสงสัย
“เขาหลงทาง”
ลู่หยาง: “…”
“ข้ากังวลว่าเขาจะเจอกับอันตรายอื่น จึงอยากหาคนเฉลียวฉลาดไปคอยติดตาม”
“เป็นอย่างนี้นี่เอง” ลู่หยางพยักหน้า นี่ตรงกับนิสัยของท่านเซียนบรรพกาลมาก “ศิษย์พี่ใหญ่วางใจได้ มอบให้ข้ากับเมิ่งเฒ่าเถอะรับรองจะปกป้องท่านเซียนบรรพกาลให้ดี!”
เมิ่งจิ่งโจวนึกถึงปัญหาอีกอย่าง “แต่ท่านเซียนบรรพกาลดูเหมือนจะไม่ค่อยยินดีให้คนติดตาม หากพวกเราแอบตามไปลับๆแล้วค่อยออกมือเมื่อเจออันตราย จะไม่เปิดเผยตัวหรือ?”
อวี้จือให้ลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวไปเพราะทั้งสองเคยติดต่อกับท่านเซียนบรรพกาลมาก่อน แม้จะถูกจับได้ ท่านเซียนบรรพกาลคงไม่พูดอะไรมากเพราะเกรงใจ
ลู่หยางคิดสักครู่ “ปัญหานี้ไม่ยากที่จะแก้ไข แค่ต้องเพิ่มของอย่างหนึ่งในรายการแลกเปลี่ยนของตำหนักรับภารกิจ”
“ก่อนออกเดินทาง ต้องแลกของที่จะช่วยให้รอดชีวิตสักหน่อย”บนใบหน้าของท่านเซียนบรรพกาลยังมีความเยาว์วัยอยู่ แต่
ประสบการณ์ในโลก
