ลู่หยางรู้สึกว่าตนเองแค่ระดับทารกแรกกำเนิดขั้นกลางเท่านั้นไม่อาจแบกรับความรับผิดชอบในฐานะผู้ปกครองเขตปีศาจและทะเลตงไห่ได้“โธ่ ทั้งหมดล้วนเป็นความจริงใจของเอ้าหลิงกับเหลี่ยนอี๋ เขตปีศาจกับทะเลตงไห่นั้นแค่เล็กน้อย เจ้าก็รับไว้เถอะ” เซียนอมตะพูดอย่างใจกว้าง“หากเจ้าไม่กล้ารับจริงๆ ข้าก็รับไว้แทนได้”เห็นได้ชัดว่าลู่หยางไม่กล้ารับ แต่มีหลายคนที่กล้าลู่หยางคิดไปคิดมา เซียนอมตะในฐานะผู้ปกครองสวรรค์ และยังเป็นฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งราชวงศ์หวงโต้วโต้ว บัดนี้ยังเป็นทั้งผู้ปกครองเขตปีศาจและทะเลตงไห่อีก เรียกได้ว่ามีอำนาจมหาศาล ไม่มีผู้ใดเทียบได้ “แม้เซียนน้อยจะรับไว้ แต่จะจัดการดูแลหรือ?” ลู่หยางจำได้ว่าเซียนอมตะในยุคโบราณไม่ชอบการบริหารจัดการ จึงปกครองเพียงดาวเหนือดวงเดียว ซึ่งเซียนทั้งสี่ยุคโบราณยัดเยียดให้นางลู่หยางสงสัยว่าการยัดเยียดดาวเหนือให้เซียนอมตะ อาจเป็นเพียงเพื่อไม่ให้นางเที่ยววิ่งวุ่นไปทั่ว ให้มีที่พำนักที่มั่นคง
“การบริหารจัดการมีอะไรยาก ข้าสามารถให้เอ้าหลิงและเหลี่ยนอี๋จัดการทะเลตงไห่และเขตปีศาจได้”แม้เซียนอมตะจะไม่เก่งในการบริหารจัดการ แต่เก่งในการใช้คน“พี่อมตะ พวกเราขอดูสถานที่ที่ท่านอยู่ประจำได้ไหม?” เหลี่ยนอี๋ถาม“ได้สิ ได้สิ” เซียนอมตะตอบตกลงทันทีเอ้าหลิงและเหลี่ยนอี๋ส่งจิตของพวกนางแล่นเข้าไปในพื้นที่จิตวิญญาณของลู่หยาง“มา มา มา มาถึงที่นี่แล้วก็ทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเอง นั่งตามสบ
