ไห่แค่ไปเที่ยว?
บนเกาะร้าง มีร่างสี่ร่างล้อมวงนั่งอยู่ แต่ละคนนั่งบนบัลลังก์จักรพรรดิ ทั้งสี่คนมีพลังน่าสะพรึงกลัว พลังเฉลี่ยเข้าใกล้ระดับเซียนอย่างไม่มีขีดจำกัดอวี้จือฟังคำบรรยายของเซียนอมตะ เอ้าหลิง และลู่หยางอย่างสงบ สรุปอย่างใจเย็น“ดังนั้น เซียนทั้งสี่ยุคโบราณต้องการฟื้นคืนชีพท่านเซียนผู้อาวุโส แต่กลับเกิดความผิดพลาดบางอย่างที่ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร ทำให้มีเซียนผู้อาวุโสที่มีผลของการบำเพ็ญดับสูญโผล่ออกมา?”“และคนผู้นี้มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นเซียนที่ตั้งใจซ่อนข้อมูลของราชวงศ์ซินฮั่ว?”อวี้จือแสดงสีหน้าประหลาด เมื่อก่อนศิษย์น้องสัญญาอย่างดีว่าจะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องราวของราชวงศ์ซินฮั่ว เพิ่งผ่านไปแค่เดือนเดียว ทำไมถึงได้หาเซียนที่ซ่อนข้อมูลราชวงศ์ซินฮั่วเจอแล้ว?“เด็กอวี้ เรื่องนี้จริงๆ แล้วไม่ใช่ความผิดของข้า หมอกหนาปกคลุมพวกเราโดยไม่ทันตั้งตัว ข้าก็ไม่รู้ว่ากำไลลายมังกรที่เก็บได้ตอน
นั้นเป็นกุญแจไขลูกแก้วมังกร ข้าเห็นว่าเป็นของเจ้าหลิงน้อย ก็เลยให้ผู้นำสองเก็บไป” เซียนอมตะแก้ต่างให้ลู่หยาง ไม่พูดถึงเรื่องที่นางกับลู่หยางอาศัยความมืดเข้าสำรวจซากการต่อสู้ของเซียนเป็นครั้งที่สองแม้แต่คำเดียวอวี้จือไม่ประหลาดใจกับคำตอบของเซียนอมตะแม้แต่น้อย “ใครสอนให้ท่านพูดแบบนี้?”“ผู้นำสอง”อวี้จือมองลู่หยางเย็นชา ไม่พูดอะไรลู่หยางรู้สึกว่าไม่ควรให้การร่วมมือกับเซียนอมตะอีกต่อไป ง่ายเกิ
