นไปที่จะถูกซัดทอดเอ้าหลิงที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ มองพี่อมตะทางซ้าย แล้วมองอวี้จือทางขวา ส่งเสียงอืม“แปลกจัง ทำไมรู้สึกว่าพวกเจ้าทั้งสองคล้ายกันนะ”ลู่หยางคิดว่าท่านเอ้าหลิงคงมีปัญหาทางสายตา แม้ว่าเซียนอมตะและศิษย์พี่ใหญ่จะเป็นหญิงงามเลิศเลอทั้งคู่ก็จริง แต่คนหนึ่งซื่อบื้อ อีกคนฉลาดเฉลียว จะเห็นความเหมือนกันได้จากตรงไหนกัน?“ไม่ใช่หน้าตา โอ๊ย อธิบายไม่ถูก แต่รู้สึกว่าพวกท่านทั้งสองคล้ายกัน” เอ้าหลิงก็ไม่รู้ว่าควรอธิบายอย่างไร
อวี้จือพูดอย่างใจเย็น “คงเป็นเพราะท่านเอ้าหลิงมองผิดไป ข้ากับท่านเซียนผู้อาวุโสไม่มีจุดคล้ายกันเลย”“จริงหรือ?” เอ้าหลิงรู้สึกว่าสัญชาตญาณของตนถูกต้อง“เป็นภาพลวงตา”“ก็ได้”ทั้งสี่คนเริ่มหารือเรื่องสำคัญอีกครั้ง“ตามพฤติกรรมของหวงโต้วโต้วสีเทา ทุกคนที่รู้จักนาง ล้วนอยู่ในรายชื่อล่าของนาง” ลู่หยางครุ่นคิด“เดี๋ยวๆ ทำไมต้องเรียกหวงโต้วโต้วสีเทาด้วย!” เซียนอมตะไม่พอใจชื่อที่ลู่หยางตั้งให้อย่างมากศิษย์พี่ใหญ่ก็รู้สึกว่าชื่อนี้ไม่มีพลัง ฟังแล้วไม่เหมือนชื่อของผู้แข็งแกร่งเลย“แล้วจะเรียกว่าอะไร เซียนดับสูญหรือ?” ลู่หยางรู้สึกลำบากใจอย่างไรก็ต้องมีรหัสเรียกสักอย่าง ไม่เช่นนั้นจะหารือกันอย่างไร“ไม่ได้ ไม่ได้ ทำไมนางถึงจะมีชื่อที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นได้?” เซียนอมตะคัดค้านอีกครั้ง ดูเหมือนคำว่าเซียนดับสูญจะไปลดทอนความยิ่งใหญ่ของคำว่าเซียนอมตะลู่หยางหันไปถามเอ้าหลิง “ท่านผู้อาวุโส หวง
