โต้วโต้วสีเทามีชื่อในยุคราชวงศ์ซินฮั่วหรือไม่?”
เอ้าหลิงพูดอย่างจริงจัง “นางเป็นเจ้าแห่งสวรรค์ในราชวงศ์ซินฮั่วไม่มีชื่อ แต่หากพิจารณาจากหน้าที่ เนื่องจากตัวตนของนางเป็นไปเพื่อฟื้นคืนชีพพี่อมตะ การเรียกว่าหวงโต้วโต้วก็ได้”“งั้นก็เรียกหวงโต้วโต้วสีเทา” เซียนอมตะรีบสรุปอย่างเด็ดขาดศิษย์พี่ใหญ่ครุ่นคิด “เช่นนั้น ข้าก็กลายเป็นเป้าหมายการล่าของนางด้วย”ลู่หยางวิเคราะห์อย่างจริงจัง ดูเหมือนทั้งสี่คนที่นั่งอยู่นี้ล้วนตกอยู่ในอันตราย เดี๋ยวก่อน นี่ไม่ถูกนี่นา ศิษย์พี่ใหญ่ชนะหวงโต้วโต้วสีเทาได้ เซียนอมตะสามารถฟื้นคืนชีพได้ ท่านเอ้าหลิงมีกำไลลายมังกรป้องกันตัวได้หนึ่งครั้ง แสดงว่าตัวเองอันตรายที่สุดสิ!ลู่หยางภาวนาให้นิสัยของหวงโต้วโต้วสีเทาเหมือนกับเซียนอมตะ ที่ชอบท้าทายผู้แข็งแกร่ง ไม่ใช่เหมือนตน ที่ชอบต่อสู้กับคนที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น“หากท่านเอ้าหลิงวางใจข้า ลองมอบกำไลลายมังกรให้ข้าได้หรือไม่ ข้ารู้จักคนหนึ่ง สามารถเติมพลังให้กำไลลายมังกรใหม่ได้”“ให้” เอ้าหลิงย่อมเชื่อใจอวี้จืออวี้จือเก็บกำไลไว้อย่างดี
“พูดถึงเรื่องนี้ ข้าไม่เคยรู้มาก่อน สามีก็ไม่เคยบอกข้า ที่แท้พี่อมตะเป็นเผ่ามนุษย์ปลาหรือนี่” เอ้าหลิงหัวเราะพูด มองเซียนอมตะครึ่งคนครึ่งปลาที่นอนเกยบนบัลลังก์จักรพรรดิตั้งแต่เริ่มเดินทางมาทะเลตงไห่จนกระทั่งกลับ เซียนอมตะอยู่ในร่างนางเงือกตลอดลู่หยาง: “…”เซียนน้อย เจ้าเปลี่ยนกลับไปเป็นแบบเดิมได
