เซียนผู้นี้”
ลู่หยางถอนหายใจ “น่าเสียดายที่ไม่ได้จับเซียนผู้นั้น แค่ทำให้บาดเจ็บสาหัส แต่ปล่อยให้หนีไปได้ น่าเสียดายจริงๆ”ไต้ปู้ฟานฟังจบก็หัวเราะ “น้องลู่ช่างมีอารมณ์ขัน จินตนาการสมบูรณ์จริงๆ”“พี่ไต้ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร ท่านเอ้าหลิงอยู่ในสำนักของเรา กำลังจิบชากับศิษย์พี่ใหญ่อยู่ นางสามารถยืนยันคำพูดของข้าได้”พี่ไต้ยิ้มค้างไว้ ดวงตาว่างเปล่า เหมือนสีหน้าหยุดนิ่งในช่วงเวลานี้“พี่ไต้? พี่ไต้?” ลู่หยางเรียกสองครั้งไม่มีการตอบสนอง จึงอยากรู้อยากเห็น โบกมือไปมาตรงหน้าไต้ปู้ฟานยังไม่มีปฏิกิริยาลู่หยางค่อยๆ แตะไหล่ไต้ปู้ฟานเบาๆ ร่างท่อนบนของไต้ปู้ฟานโยกไปมาสองที ส่งเสียง “ตุบ” ฟุบลงบนโต๊ะ ทำเอาลู่หยางตกใจลู่หยางส่งเสียง “ฮึ่ย” เขาคิดว่าตนเล่าเรื่องอย่างระมัดระวังแล้วทำไมพี่ไต้ถึงยังตอบสนองรุนแรงขนาดนี้?
