เซียนห่านไห่กับเอ้าหลิงต่างเป็ นกึ่งเซียน สามารถเรียกกันว่า สหายธรรมได้ แม้จะกลายเป็ นผู้น้อยไปแล้ว แต่เซียนห่านไห่กลับรู ้สึก ปลื้มปีติในใจ
เมิ่งจิ่งโจวมองเซียนห่านไห่อย่างรังเกียจ ท่านอาจารย์ใหญ่ รอยยิ้มบนใบหน้าท่านเก็บไม่อยู่แล้ว แล้วยังจะบอกว่าอิจฉาที่ข้ามี
รากฐานโสดอีกหรือ?
“อู่ไย่ เจ้ายังไม่ได้ท าความเคารพให้ครบ” เอ้าย่ากระซิบบอก เซียนห่านไห่
เซียนห่านไห่สีหน้างุนงง เขายังต้องค านับใครอีกหรือ?
เอ้าย่าขยับริมฝีปากไปทางรองประมุขลู่ ท่านผู้นี้เป็ นศิษย์พี่ของ บรรพบุรุษโบราณ หากนับตามล าดับอาวุโส ก็ถือเป็ นผู้อาวุโสของ พวกเขาด้วย
เซียนห่านไห่หน้าตึง
ข้า ต้องค านับเขาหรือ?
เอ้าย่าเร่งเร ้าไม่หยุด ภายใต้แรงกดดันจากเอ้าย่า เซียนห่านไห่ จาต้องยิ้มฝืดๆ คานับรองประมุขลู่ “ผู้น้อยฟางอู่ไย่ คารวะรองประมุข ลู่”
ลู่หยางรู ้สึกว่าเมื่อตนกลับไปที่สานักเวิ่นเต๋า ชีวิตคงสุขสบายแน่
