ยหน้าขึ้น หยุดสายตาไว้ที่ร่างสีเทาหม่นในท้องฟ้า
ร่างสีเทาหม่นขมวดคิ้ว เขาแทบไม่ได้สนใจโลกภายนอกเลย ไม่เคยพบร่างงามนี้มาก่อน
แต่เขาสัมผัสได้ถึงท่าทีที่สงบนิ่งของอีกฝ่าย และพลังที่ซ่อนเร้นจนเหมือนปุถุชนทั่วไป จึงรู้ว่าร่างงามนี้ก็เป็นเซียนเช่นเดียวกับตน
ดูเหมือนเป็นเซียนยุคหลัง
ไม่น่าเกรงขาม
ผู้ที่เขาต้องการสังหาร ไม่มีใครสามารถขวางได้!
เซียนร่างสีเทาหม่นเพิกเฉยต่ออวี้จือ กระตุ้นผลของการบำเพ็ญดับสูญ ปล่อยสายฟ้าดับสูญขนาดเท่าถังน ้าพุ่งใส่ลู่หยางและรองประมุขลู่
อวี้จือก้าวอย่างแผ่วเบา ยื่นมือหยกขาวเนียนขาวดุจหิมะออกไปเผยให้เห็นข้อมือขาวผ่องส่วนหนึ่ง ไม่แม้แต่จะมอง จับสายฟ้าดับสูญได้อย่างง่ายดาย ราวกับไม่รู้สึกถึงพลังแห่งการดับสูญเลย พลิกมือโยนสายฟ้าดับสูญกลับไปให้เซียนร่างสีเทาหม่น
เซียนย่อมไม่ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของตนเอง แต่เมื่อเขารับสายฟ้าด้วยความมั่นใจ กลับส่งเสียงร้องคราง
ถึงกับพลาดท่าเสียที ถูกอวี้จือทำให้บาดเจ็บ!
เขาสัมผัสได้ว่าในสายฟ้าที่ส่งกลับมามีพลังอื่นแฝงอยู่
เขาไม่ได้บาดเจ็บมาหลายหมื่นปีแล้วใช่ไหม?
“เจ้าเป็นผู้ใด!” เซียนร่างสีเทาหม่นไม่กล้าดูแคลนอวี้จืออีกต่อไปแต่มองนางเป็นเซียนระดับเดียวกับตน พร้อมรับมืออย่างจริงจัง
“ประมุขลัทธิสวรรค์ หยุนเหมิงเหมิง” อวี้จือแนะนำตัวอย่างเรียบเฉย
เซียนห่านไห่แอบถอนหายใจโล่งอก โชคดีที่ก่อนจากลา อวี้จือไม่วางใจ บอกว่าจะมอบยันต์พื้นที่ว
