แม่จ๋า! นี่มันตัวบ้าอะไรเนี่ย ช่วยด้วย!
เสียงร้องโวยวายของเด็กหญิงดังลั่นไปทั่วป่าหมอก หลิงหลงวิ่งหน้าตื่นพลางแหกปากร้องลั่นไม่หยุดหย่อน
หลิงหลง! อย่าร้องสิ เจ้ากำลังเรียกพวกมันมากันหมดนะ! อวี้เซียนที่วิ่งกระหืดกระหอบตามหลังมาตะโกนเตือน
ในขณะที่สองขาซอยเท้าวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต มือเล็กๆ ของหลิงหลงก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายใบจิ๋วสีชมพู ควักลูกกลมสีดำขนาดเท่าหัวแม่มือออกมาปาใส่ด้านหลังอย่างต่อเนื่อง
เบื้องหลังของพวกนางคือฝูงแขนโปร่งแสงจำนวนมหาศาลที่กำลังไล่กวดมาติดๆ
ก่อนหน้านี้พวกนางงัดสารพัดวิธีและของวิเศษออกมาใช้ แต่กลับทำอะไรแขนปีศาจเหล่านี้ไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ
ที่แท้คำพูดของเซวี่ยกู่ก็หมายความว่าอย่างนี้นี่เอง อวี้เซียนนึกย้อนไปถึงคำเตือนของเจ้าสำนักโลหิตก่อนที่จะเข้ามาในนี้
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวไล่หลังสองสาวมาติดๆ
ลูกกลมสีดำที่หลิงหลงปาออกไป แม้จะมีขนาดเล็กจิ๋วแต่พลานุภาพกลับรุนแรงอย่างเหลือเชื่อ ทุกครั้งที่มันปะทุขึ้น รัศมีทำลายล้างกินวงกว้างหลายเมตร ต้นไม้ใบหญ้าในบริเวณนั้นล้วนถูกแรงอัดระเบิดจนแหลกละเอียด
ทว่าไม่ว่าจะระเบิดไปมากเท่าไร แขนปริศนาเหล่านั้นก็ยังคงพุ่
