”
“เขาปิดหน้าอยู่ พวกเราก็ไม่รู้จักเขา”
“มีเหตุผล งั้นพวกเราแบกโลงศพไปหาเขาเลยดีกว่า?”
“ใช่”
ลู่หยางทั้งสี่หันหลังกลับไปที่สมาคมการค้า
ในสมาคมการค้า ผู้ดูแลหลิวทำงานเสร็จแล้ว ไม่ได้อยู่ที่เคาน์เตอร์หน้าอีกต่อไป ให้ลูกน้องอีกคนเฝ้าอยู่ที่เคาน์เตอร์หน้าแทน
“สวัสดี พวกเรามารับโลงศพ ที่ฝากไว้เมื่อสามวันก่อน ตอนนั้นฝากเงินไว้สามร้อยลิ่นซือด้วย” เมิ่งจิ่งโจวหยิบใบเสร็จออกมา เป็นใบเสร็จที่ผู้ดูแลหลิวออกให้
คนที่เคาน์เตอร์หน้าเอาใบเสร็จไปตรวจสอบกับสมุดบันทึกหลังจากยืนยันว่าถูกต้องแล้ว ก็ค้นหาอยู่ครู่ใหญ่ จึงพบโลงศพที่คลุมด้วยผ้าดำ
ลู่หยางและคณะได้รับโลงศพที่คลุมด้วยผ้าดำมา คิดในใจว่าสมาคมการค้าช่างเอาใจใส่จริงๆ
เขาเปิดผ้าดำออก ยืนยันว่าเป็นรูปแบบโลงศพแบบเดียวกับที่ฝากไว้ก่อนหน้านี้ จึงรีบเร่งไปหามังกรเสื้อคลุมดำด้วยความตื่นเต้น
ลู่หยางทั้งสี่แบกโลงศพ ไม่สนใจสายตาประหลาดของผู้คนรอบข้าง วิ่งเข้าไปในห้องสุดทางด้านตะวันตกของร้านน ้าชา
มังกรเสื้อคลุมดำรออยู่ในห้องนานแล้ว
ลู่หยางมือหนึ่งถือกล่องไม้ที่บรรจุหญ้าบรรพมังกร อีกไหล่หนึ่งแบกโลงศพ
มังกรเสื้อคลุมดำตัวสั่น ไม่คิดว่าสามวันก่อนที่ลู่หยางบอกว่ามีเพื่อนบาดเจ็บสาหัสต้องการเลือดมังกรจะเป็นความจริง
สามวันผ่านไป พวกเขาช่วยเขาหาหญ้าบรรพมังกร แต่เพื่อนกลับตายไปแล้ว
ชาวโลกมักฝันว่าการอาบเลือดมังกรจะช่วยให้ฟื้นคืนชีพ ไม่แก่ไม่ตาย แต่ความจริงแล้วเลือด
