ห้ราชามังกรเฒ่า เพื่อรับความโปรดปรานจากราชามังกรเฒ่าการคาดเดาของหลี่หาวเหรินไม่ผิด มังกรเสื้อคลุมดำคิดเช่นนั้นจริงๆเขายังคิดว่าหากสามวันหลังไม่มีความคืบหน้า หาหญ้าบรรพมังกรไม่พบ ก็จะหาของอื่นเป็นของขวัญวันเกิดแทนลู่หยางไม่เคยได้ยินเรื่องหญ้าบรรพมังกร จึงถามเซียนอมตะ แต่เซียนอมตะก็บอกว่าไม่เคยได้ยิน“อาจจะเปลี่ยนชื่อไปแล้วมั้ง สมัยพวกเราไม่ได้เรียกชื่อนี้ ส่วนหญ้าที่เอ้าหลิงน้อยชอบ นางชอบหญ้าตอนไหนล่ะ… อ๋อ นึกออกแล้วมีช่วงหนึ่งที่นางแสร้งทำเป็นสาวงามผู้ดี ปลูกดอกไม้ต้นหญ้าอะไรพวกนั้น เพื่อดึงดูดความสนใจของเซียนฉี่หลิน ทำให้ช่วงนั้นเซียนฉี่หลินสงสัยอยู่ตลอดว่าเอ้าหลิงน้อยถูกใครสวมร่างหรือเปล่า”“ต่อมาเอ้าหลิงน้อยเห็นว่าวิธีนี้ไม่ได้ผล จึงเลิกปลูกดอกไม้ต้นหญ้า แล้วมอบของพวกนั้นให้แก่ข้า ข้าเห็นว่าเอ้าหลิงน้อยปลูกได้ไม่เลว ดอกไม้ต้นหญ้าล้วนแข็งแรง ข้าชอบมาก จึงนำพวกมันมาทำเป็นอาหารทั้งหมด ทำโต๊ะใหญ่ เรียกว่างานเลี้ยงร้อยหญ้า เชิญเซียนซุ่ยยวี่และอีกสามคน รวมทั้งเอ้าหลิงน้อยเลี่ยนอี๋”“ต่อมาไม่รู้ว่าใครแพร่ข่าวลือว่า เซียนจิ้วชงลองชิมร้อยหญ้าแล้วหมดสติระหว่างทางกลับบ้าน”
“นี่มันเหลวไหลชัดๆ ข้าเห็นเซียนจิ้วชงตอนกินยังมีความสุขมากกระโดดโลดเต้นไปมา”ลู่หยางคิดในใจ กลัวว่าเซียนจิ้วชงจะกินจนเกิดภาพหลอนลู่หยางจำได้ว่าในถ ้าสวรรค์ชั้นที่สองที่ท่านเหลียนอี๋หลับใหล มีการปลูกดอกไม้และต้นหญ้าหายากจากยุ
