หัวเราะออกมา นอนอยู่บนเตียงไม่มีอะไรทำ ดูลูกแก้วบันทึกภาพก็สนุกดี……“สหายเสี่ยวซิงไห่ ท่านไม่เป็นอะไรนะ หัวหน้าเผ่าเสี่ยวลงมือหนักเกินไปแล้ว” เมิ่งจิ่งโจวพูดซ ้าประโยคที่เพิ่งพูดไปเมื่อไม่นาน“เฮ้อ พ่อข้าไม่เข้าใจความหวังดีของข้า” เสี่ยวซิงไห่นอนอยู่บนเตียง ลู่หยางและอีกสามคนบางคนก็ปอกผลไม้ให้เขา บางคนก็รินน ้าให้เขา“ปัจจุบันตระกูลของข้ามีเพียงผู้อาวุโสปีกดำเพียงผู้เดียวที่เป็นบรรพบุรุษขั้นข้ามพิบัติ พ่อข้ามีโอกาสมากที่สุดที่จะเป็นบรรพบุรุษขั้นข้ามพิบัติคนต่อไป น่าเสียดายที่เขาไม่อาจตัดใจได้ จึงต้องให้ข้าผู้เป็นลูกผลักเขาสักหน่อย”
“ที่เรียกว่าขั้นข้ามพิบัติ ก็คือต้องผ่านภัยพิบัติจึงจะสามารถเลื่อนขั้นได้”“แต่ภัยพิบัติไม่ได้มีเพียงแบบเดียว สายฟ้าพิบัติเป็นภัยพิบัติความเกลียดชังที่ข้านำมาให้เขาก็ไม่ใช่ภัยพิบัติหรือ?”ลู่หยางปลอบใจเสี่ยวซิงไห่ด้วยความหวังดี: “สหายเสี่ยวซิงไห่อย่าพูดเลย เมื่อครู่ตอนที่หัวหน้าเผ่าเสี่ยวตีท่าน ท่านก็พูดแบบนี้ เขาไม่เชื่อ และยังตีหนักกว่าเดิม”ไม่เช่นนั้นเสี่ยวซิงไห่ก็คงไม่ต้องนอนบนเตียงตอนนี้เขาอ่อนแอยิ่งกว่าเถาเหยาเยี่ยหลังจากใช้ร่างเซียนแปรกายเสียอีกแต่ข่าวดีคือเขาสามารถฟื้นฟูด้วยการกินยาข่าวร้ายคือหัวหน้าเผ่าเสี่ยวออกคำสั่งห้ามเขากินยาเพื่อฟื้นฟูนี่คือ “กฎสวรรค์”ขั้นทารกแรกกำเนิดท้าทายขั้นรวมร่าง บังคับให้ขั้นรวมร่างใช้พลังกฎสวรรค์ เสี่ยวซิงไห่คงต้องภูมิใจ
