“พวกเรำหนีออกมำได้จริงๆ หรือ?” เสี่ยวซิงไห่ยังหวำดหวั่น ไม่อยำกเชื่อ นี่เป็นภัยพิบัติเคลื่อนที่ของทะเลตงไห่ มีคนกล่ำวว่ำโอกำสหนีออกจำกทะเลลวงตำไม่ถึงสิบส่วน ยิ่งหนีออกมำอย่ำงปลอดภัยไม่เกินหนึ่งส่วนด้วยซ ้ำลู่หยำงถือของวิเศษอะไรกัน ชี้ทำงได้แม่นย ำขนำดนี้?เถำเหยำเยี่ยกลับลงมำอยู่ขั้นทำรกแรกก ำเนิดช่วงกลำง พลังอ่อนแอ แม้กินยำเสริมพลังก็ไม่ได้ผลเห็นเถำเหยำเยี่ยอ่อนแอจนเกือบล้ม ลู่หยำงรีบประคอง ถำมด้วยควำมห่วงใย: “เจ้ำเป็นอย่ำงไรบ้ำง?”ขณะพูดลู่หยำงก็จะหยิบยำออกมำรักษำเถำเหยำเยี่ยเถำเหยำเยี่ยส่ำยหน้ำเบำๆ เสียงอ่อนเพลีย: “นี่เป็นผลข้ำงเคียงของกำรใช้ร่ำงเซียนผีเสื้อ กินยำไม่ได้ผล ต้องพักผ่อนสักสองสำมวันฟื้นฟูด้วยตนเอง”“พวกเรำมำอยู่ที่ไหนกันแน่?” เมิ่งจิ่งโจวพยำยำมมองหำสิ่งที่เป็นเครื่องหมำย แต่น่ำเสียดำยที่บนทะเลไม่มีอะไรเลย มีเพียงก้อนหมอกที่ลอยจำกไป“รอสักครู่”
เสี่ยวซิงไห่จุ่มศีรษะลงไปในทะเล แล้วยกขึ้นมำ เช็ดหน้ำ:“ข้ำงล่ำงนี่เป็นเขตของตระกูลปลำอิง นับเป็นตระกูลในสังกัดของตระกูลคุนเผิงพวกเรำ ข้ำค่อนข้ำงคุ้นเคยกับพวกเขำ”เสี่ยวซิงไห่ก ำลังจะพำทุกคนด ำดิ่งลงใต้ทะเล ก็เห็นคุนเผิงยำวร้อยจั้งหลำยตัวบินมำจำกระยะไกล ตะโกนเสียงดัง เผยควำมตื่นเต้นและดีใจ“นำยน้อย ท่ำนออกมำอย่ำงปลอดภัยแล้ว!”“ลุงคุน ลุงเยว่ พวกท่ำนมำได้อย่ำงไร?” เสี่ยวซิงไห่จ ำผู้มำเยือนได้ ล้วนเป็นคนสนิทของบิดำ จึงไม่ระแวงอีกต่อไป“เ
