ป็นเพรำะท่ำนหัวหน้ำเผ่ำได้ยินว่ำท่ำนและแขกผู้มีเกียรติถูกทะเลลวงตำกลืนกิน จึงสั่งให้พวกเรำสองคนติดตำมทะเลลวงตำ เพื่อจะได้ตำมควำมเคลื่อนไหวของพวกท่ำนตลอดเวลำ”ผู้อำวุโสตระกูลคุนเผิงสองคนนี้ไม่กล้ำเข้ำใกล้ทะเลลวงตำมำกเกินไป จึงสังเกตกำรณ์จำกระยะไกลอย่ำงใกล้ชิด“ไปกันเถอะ พวกเรำกลับกัน ท่ำนหัวหน้ำเผ่ำกังวลจนไปปิดล้อมประตูตระกูลเสวียนแล้ว หำกท่ำนรู้ว่ำพวกท่ำนกลับมำอย่ำงปลอดภัยไม่รู้ว่ำจะดีใจสักเพียงใด”แต่เดิมลุงคุนและลุงเยว่ยังคิดที่จะหยิบยำรักษำบำดแผลออกมำให้ลู่หยำงและคณะกิน แต่เมื่อพวกเขำเห็นลู่หยำงและคณะเทยำที่มีทั้งลำยยำและกลิ่นหอมออกมำจำกขวดยำ ก็เปลี่ยนใจ
ทุกคนกลับมำอย่ำงปลอดภัย หัวหน้ำเผ่ำเสี่ยวดีใจเกินคำด ไม่คิดว่ำทุกคนจะออกจำกทะเลลวงตำได้ และไม่มีใครเสียสติ“กลับมำก็ดีแล้ว กลับมำก็ดีแล้ว” หัวหน้ำเผ่ำเสี่ยวจัดที่พักให้ทุกคน ให้พวกเขำพักผ่อนอย่ำงเต็มที่ยำมดึก ลู่หยำงออกจำกสภำวะนั่งสมำธิ พูดให้ถูกคือเขำก ำลังจมอยู่ในกำรบ ำเพ็ญ ถูกเซียนอมตะใช้หำงปลุก“ไปๆๆ สถำนที่รบยังไม่ไปไกล” เซียนอมตะกล่ำวอย่ำงตื่นเต้นแม้ตระกูลคุนเผิงจะไม่ต้องกำรนอนหลับ แต่ล้วนมีนิสัยบ ำเพ็ญในยำมค ่ำคืน ดังนั้นข้ำงนอกจึงไม่มีคนมำกนัก เป็นโอกำสดีที่จะลงมือในควำมมืดลู่หยำงควบคุมสระล้ำงกระบี่ ตำมทิศทำงที่เซียนอมตะชี้ บินออกจำกตระกูลคุนเผิง ไม่นำนก็พบหมอกหนำที่ลอยเคว้งคว้ำงไร้ทิศทำงทันใดนั้น ลู่หยำงเอำชนะกำรหลอกล่อของเซ
