ียนอมตะ ตระหนักถึงปัญหำเดี๋ยวก่อน ข้ำงในนั่นมีผู้บ ำเพ็ญขั้นรวมร่ำงไม่น้อย ข้ำเข้ำไปไม่ใช่ไปฆ่ำตัวตำยหรือ?“เจ้ำก็พูดไปได้ ข้ำอยู่ตรงนี้จะปล่อยให้เจ้ำเกิดเรื่องได้อย่ำงไรเมื่อครู่คนเยอะ วิธีบำงอย่ำงใช้ไม่สะดวก แค่ข้ำปล่อยกลิ่นอำยเซียนออกมำเล็กน้อย พวกซำกศพเดินได้เหล่ำนั้นไม่กล้ำเข้ำมำแน่นอน”
“ถ้ำเช่นนั้นก็ดี” ลู่หยำงถูกเซียนอมตะหลอกล่ออีกครั้งลู่หยำงรู้สึกถึงพลังที่เบำสบำยเกำะอยู่บนผิวกำย พยำยำมรู้สึกดูอีกครั้ง แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย เขำเข้ำไปในสถำนที่รบของเซียนภำยใต้กำรปกป้องของกลิ่นอำยเซียน จริงๆ แล้วตลอดทำงไม่ได้พบซำกศพเดินได้ที่ถูกผลกำรบ ำเพ็ญควบคุมเลยหำกลู่หยำงสำมำรถมองเห็นสถำนกำรณ์รอบด้ำนได้ชัดเจน เขำก็จะรู้ว่ำ ไม่ใช่ไม่เจอซำกศพเดินได้ แต่ซำกศพเดินได้เพียงเข้ำใกล้ลู่หยำงก็ตกใจวิ่งหนีไปแล้ว“ที่นี่เป็นกลำงวันหรือ?” ลู่หยำงเข้ำไปในสถำนที่รบของเซียนทันใดนั้นก็รู้สึกว่ำตรงหน้ำสว่ำงจ้ำ เป็นหมอกสีขำวนวล รำวกับควำมมืดไม่อำจเข้ำใกล้ที่นี่“ปกติมำก แม้เจ้ำจะมองเห็นก้อนหมอกนี้จำกโลกภำยนอก แต่จริงๆ แล้วที่นี่เป็นโลกเล็กๆ ที่แยกจำกโลกภำยนอก ใหญ่กว่ำหมอกที่เจ้ำเห็นจำกภำยนอกมำกนัก”“สู้กันรุนแรงพอดู ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย” เซียนอมตะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เซียนฉี่หลินกับอีกฝ่ำยสู้กันรุนแรงเกินไป ทุกสิ่งรอบด้ำงกลำยเป็นผงและควำมว่ำงเปล่ำ ตอนนี้ไม่สำมำรถบอกได้เลยว่ำพวกเขำอยู่ที่ไหน และสู้กันเพรำะอะ
