่ใช่ทะเลลวงตา?”“ใช่ เมื่อแปดพันปีก่อน บรรพบุรุษพบพื้นที่ลึกลับแห่งหนึ่ง ท่านบอกว่าหากสามารถเข้าใจความลับของพื้นที่ลึกลับนั้น อาจมีโอกาสกลายเป็นกึ่งเซียน ด้วยเหตุนี้ท่านจึงวางกลไกหลายชั้นและปิดตัวบำเพ็ญ”“ต่อมาไม่รู้ว่าบรรพบุรุษทำอะไร พื้นที่ลึกลับเกิดระเบิด กลายเป็นหมอกก้อนหนึ่ง กลไกเหล่านั้นไม่ได้ผลแม้แต่น้อย สถานที่ปิดตัว
บำเพ็ญของบรรพบุรุษคือศูนย์กลางของตระกูลเรา เมื่อพื้นที่ลึกลับระเบิด จึงกลืนกินสมาชิกหลักส่วนใหญ่ของตระกูลเรา”สีหน้าของหัวหน้าเผ่าเสี่ยวยิ่งเคร่งเครียด“ตอนนี้ทำอย่างไรดี?” ลู่หยางและคณะติดอยู่ในทะเลลวงตา ไม่กล้าขยับเขยื้อนพวกเขาพยายามใช้พลังจิตสำรวจที่นี่ แต่พบว่าพลังจิตของพวกเขาแทบเคลื่อนที่ไม่ได้ แม้แต่ซู่อี้เหรินที่อยู่ขั้นรวมร่างก็ไม่ยกเว้นมีเพียงหม่านกู่ที่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนี้ ไม่รู้ความน่ากลัวของทะเลลวงตา แต่หลังจากเสี่ยวซิงไห่แนะนำอย่างคร่าวๆ เขาก็ตกใจเช่นกัน“ตามคำบอกเล่าของคนที่ออกมาอย่างปลอดภัย ไม่ว่าจะอยู่นิ่งหรือเดินไปโดยไร้ทิศทาง ล้วนสามารถออกจากที่นี่ได้!”เสี่ยวซิงไห่นึกถึงข้อมูล คนที่ออกมาอย่างปลอดภัยที่เขากล่าวถึงหมายถึงคนที่ไม่เสียสติ“เช่นนั้นพวกเราไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ออกได้หรือ?” หม่านกู่ถาม“ไม่ง่ายอย่างนั้น คนที่เสียสติและคนที่หายไปในทะเลลวงตา คงทำแบบนี้เช่นกัน ดังนั้นพวกเราจะปลอดภัยหรือไม่ เป็นเรื่องของโชค”“คนที่โชคดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทะเลลวงต
