ยวซิงไห่ หยำดเหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้ำผำกเมิ่งจิ่งโจวและอีกสองคนออกจำกฉำก มองลู่หยำงที่ใช้วิชำเกิดเป็นสี่สีรอบตัวบินขึ้นสู่ท้องฟ้ำ จับหำงของเสี่ยวซิงไห่กระแทกลงน ้ำรีดเอำเส้นเอ็นมังกร เสี่ยวซิงไห่แลบลิ้น นอนรำบบนผิวน ้ำทะเลจบบริบูรณ์
เนื่องจำกเป็นกำรแสดง จึงไม่ได้รีดเอ็นมังกรจริงๆ นี่เป็นอุปกรณ์ประกอบฉำกที่เสี่ยวซิงไห่เตรียมไว้ เอ็นปลำเพื่อฉลองกำรแสดงฉำกแรกเสร็จสิ้น ลู่หยำง เมิ่งจิ่งโจว และหม่ำนกู่จุดไฟ น ำเอ็นปลำมำย่ำง แบ่งให้ทุกคนกิน“รสชำติดีจริงๆ” เสี่ยวซิงไห่กัดเอ็นปลำย่ำงที่ก ำลังร้อนค ำหนึ่งตำเป็นประกำยเผ่ำทะเลแทบไม่ใช้วิธีปรุงอำหำรแบบย่ำง“งั้นพักสักครู่ ต่อไปเล่นฉำกที่สอง คุนเผิงให้น ้ำท่วมเกำะเผิงไหลสี่พี่น้องน ้ำเต้ำโลดแล่นในสวรรค์และพิภพ เซียนน ้ำเต้ำออกมือช่วยคน?”ค ำนึงถึงว่ำศิษย์พี่ใหญ่ไม่ค่อยชอบปรำกฏตัวต่อหน้ำผู้คน ทุกคนจึงปรึกษำกันเปลี่ยนบทศิษย์พี่ใหญ่เป็นเซียนน ้ำเต้ำที่ปลูกเมล็ดน ้ำเต้ำดั้งเดิม“ดี” ทุกคนก ำลังสนุก ยิ่งแสดงยิ่งเพลิดเพลินทันใดนั้น ซู่อี้เหรินชี้ไปที่หมอกก้อนหนึ่งที่ลอยอยู่บนผิวน ้ำทะเลไม่ไกลนัก ด้วยควำมแปลกใจ: “นั่นคืออะไร?”เสี่ยวซิงไห่หันไปมอง สีหน้ำเปลี่ยนไปทันที: “ไม่ดีแล้ว เป็นทะเลลวงตำ รีบหนี!”“ทะเลลวงตำ?”
ซู่อี้เหรินได้ยินดังนั้น จึงใช้พลังเวท ดึงทุกคนวิ่งไปทำงตรงข้ำมนำงวิ่งไปพลำงใช้พลังกฎเกณฑ์ไปพลำง“ข้ำขอแก้กฎเกณฑ์ ณ ที่นี้!”หมอกไม่ได้รับผลกระทบ
