“พวกท่านสามารถถ่ายภาพมายาพยับแดดได้ด้วยหรือ? ข้านึกว่ามีแค่ฟานชงจากเกาะเผิงไหลเท่านั้นที่ถ่ายได้!” เสี่ยวซิงไห่ได้ยินบทสนทนาของลู่หยางกับเถาเหยาเยี่ย รู้สึกสนใจในหัวข้อนี้มากลู่หยางแนะนำอย่างภาคภูมิใจ: “ฟานชงเป็นอะไร แค่คนเล็กคนน้อยเท่านั้น ท่านนี้คือน้องเถาเหยาเยี่ยของข้า ไม่เพียงแต่งดงาม ยังฉลาดเฉลียว ภาพมายาพยับแดดเป็นสิ่งที่นางประดิษฐ์ขึ้น!”เถาเหยาเยี่ยได้ยินแล้วใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย ทำเป็นไม่ได้ยินคำตอบของหม่านกู่เมื่อก่อนหน้า“ส่วนฟานชงจากเกาะเผิงไหลนั้น เขามันก็แค่คนลอกเลียนแบบโดยไม่ได้รับอนุญาต คนแบบเขาถ้าอยู่ในแคว้นต้าเซี่ยของพวกเราถูกขังคุกไปนานแล้ว น้องเถาต่างหากที่เป็นต้นฉบับแท้”“เก่งกาจถึงเพียงนี้” เสี่ยวซิงไห่ฟังแล้วตาเป็นประกาย“ถ้าเช่นนั้นจะจัดบทบาทให้ข้าได้ไหม ตัวเอกหรือตัวร้ายก็ได้”เสี่ยวซิงไห่อยากเป็นตัวละครในภาพมายาพยับแดดมานาน ไม่ต้องพูดอะไรมาก สิ่งนี้มีชื่อเสียงมากเถาเหยาเยี่ยรู้สึกว่าตระกูลคุนเผิงช่างมีน ้าใจและเป็นมิตร ผู้อาวุโสปีกดำไม่ได้ระบายโทสะใส่พวกเขา หัวหน้าเผ่าเสี่ยวเล่า
เรื่องราวของผู้ทรงพลังให้ฟัง เสี่ยวซิงไห่ทั้งแปลงร่างเป็นนกเผิงทั้งเป็นปลาคุน พาพวกเขาไปเที่ยวชม ช่างมีน ้าใจยิ่งนัก“ได้” แค่บทบาทเดียวเท่านั้นจะเป็นไรไปลู่หยางครุ่นคิด: “เจ้าคิดว่าบทภาพยนตร์เมื่อครู่เป็นอย่างไร ไม่สู้เปลี่ยนตระกูลมังกรในเรื่องเป็นตระกูลคุนเผิง เจ้าแสดงเป็นคุนเผิงที่ล
