ากน้องเถาลงน ้า?”“ดีๆ” เสี่ยวซิงไห่ได้ยินว่าบทบาทของตนมีมากขนาดนี้ จึงตกลงทันที“แล้วข้าล่ะ ให้ข้ามีบทบาทด้วยได้ไหม?” เมิ่งจิ่งโจวเข้ามาร่วมวงสนุกลู่หยางผลักเมิ่งจิ่งโจวออกไปอย่างรำคาญ: “บทเต็มแล้ว ไม่มีที่ให้เจ้า”เมิ่งจิ่งโจวกล่าวอย่างกระตือรือร้น: “จะไม่มีได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าเจ้าใช้รีดเอ็นถอนกระดูกให้บิดามารดาหรอกหรือ ข้าเป็นพ่อเจ้าได้นี่”หลี่หาวเหรินก็เข้ามาร่วมวง: “ข้ากับอี้เหรินเป็นคู่หมั้นพอดี ไม่สู้พวกเราสองคนแสดงเป็นบิดามารดาดีหรือ?”เพื่อเป็นพ่อของลู่หยาง หลี่หาวเหรินยอมเสียสละความหล่อ ยินดีเป็นหนุ่มหน้าหวาน
“ไปให้พ้น ไม่สู้พวกเจ้าสองคนมาวุ่นวายในทะเล ฝห้ข้าเป็นพ่อของพวกเจ้าสองคนดีกว่า”“เอาๆ ข้าเปลี่ยนบทบาท… ไม่ได้นี่ บทของเจ้าไม่มีตัวละครสำคัญสักตัวเลย” เมิ่งจิ่งโจวรู้สึกว่าตนมีฐานะสูงส่งปานใด จะมาแสดงเป็นตัวละครเล็กๆ ไร้ชื่อเสียงในภาพมายาพยับแดดได้อย่างไร“เจ้าเปลี่ยนแนวคิดแก้ไขบทหน่อย”“พี่ลู่ ให้ข้ามีบทบาทด้วยได้ไหม?” หม่านกู่ก็เข้ามาร่วม เขาก็อยากถ่ายภาพมายาพยับแดดด้วยลู่หยางปวดหัวตึ้บ บทในเรื่องวุ่นวายในทะเลจะมีตัวละครสำคัญมากมายได้อย่างไรยากจริงๆทันใดนั้นลู่หยางก็มีความคิดแวบเข้ามา นึกถึงวิธีแก้ปัญหา:“พวกเราสามารถแก้ตั้งแต่เนื้อเรื่องได้ เปลี่ยนเป็นเถาวัลย์สวรรค์ที่มีน ้าเต้าสี่ลูก น ้าเต้าแตกออกกลายเป็นคนสี่คน”“เอ้ เนื้อเรื่องนี้ดี พอดีเข้ากับสภาพความเป็นจริงของทะเลตงไ
