หัวหน้าเผ่าเสี่ยวหมิงลี่ที่กำลังหัวเราะร่าเริงเมื่อครู่ เสียงหัวเราะค่อยๆ เหี่ยวแห้ง สุดท้ายกลายเป็นเสียงหัวเราะฝืดๆผู้อาวุโสปีกดำเอื้อมกรงเล็บมาเกาะบนไหล่ของหัวหน้าเผ่าเสี่ยวดวงตาเย็นเยียบราวกับมองศพ“ท่าน… ท่านบรรพบุรุษ… ยังมีคนนอกอยู่นะขอรับ เดี๋ยวมันจะดูไม่ดี”หัวหน้าเผ่าเสี่ยวเอาลู่หยางและคณะมาเป็นโล่กำบังผู้อาวุโสปีกดำที่ปกติให้ความสำคัญกับหน้าตาไม่สนใจเรื่องพวกนั้นอีกแล้ว คว้าคอหัวหน้าเผ่าเสี่ยวไว้ลู่หยางเป็นคนชอบเรียนรู้ ฟังหัวหน้าเผ่าเสี่ยวเล่าเรื่องแล้วได้แรงบันดาลใจมาก จึงรีบหยิบลูกแก้วบันทึกภาพออกมา หวังว่าจะได้บันทึกช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตหัวหน้าเผ่าเสี่ยวเอาไว้น่าเสียดายที่ผู้อาวุโสปีกดำไม่ให้โอกาส เขาลากหัวหน้าเผ่าเสี่ยวบินขึ้นไปยังรังเก่าที่อยู่ชั้นบนสุดไม่นาน เหนือเขตตระกูลคุนเผิงก็เต็มไปด้วยเสียงร้องของนกที่กรีดร้องอย่างเจ็บปวด สมาชิกตระกูลคุนเผิงทุกคนวางสิ่งที่ทำอยู่ในมือ งุนงงเงยหน้ามองฟ้า ไม่เข้าใจว่าเสียงร้องของนกนี้มาจากไหน
ทันใดนั้น เสียงร้องของนกก็หยุดกึกหัวหน้าเผ่าเสี่ยวตายเพราะแสวงหาความปรารถนาในใจ ตายอย่างสมควร“แค่ก แค่ก ท่านบรรพบุรุษลงมือโหดจริงๆ สุดท้ายถึงกับซ้อมข้าจนสลบ” หลังจากเสียงร้องอันน่าสยองหายไปชั่วครู่ หัวหน้าเผ่าเสี่ยวที่จมูกช ้าใบหน้าบวม ศีรษะยังมีขนนกสีทองปักอยู่ โซเซบินกลับมา“ไม่รู้ว่าสลบไปนานเท่าไร”“หัวหน้าเผ่าเสี่ยว ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม ผ
