ู้อาวุโสปีกดำลงมือหนักเกินไปแล้ว” ด้วยมารยาท เมิ่งจิ่งโจวถามทั้งที่รู้คำตอบ“ยังมีชีวิตอยู่ก็ถือว่าไม่เป็นไร คราวนี้โชคไม่ดี เผยเรื่องอัปยศให้ท่านบรรพบุรุษจับได้ ในตระกูลมีคนรู้เรื่องลับเล็กๆ น้อยๆ ของท่านบรรพบุรุษตั้งมากมาย ไฉนไม่เห็นท่านบรรพบุรุษไปสั่งสอนพวกเขาบ้าง?” หัวหน้าเผ่าเสี่ยวกล่าวอย่างไม่พอใจ“ตระกูลคุนเผิงต่างรู้เรื่องสมัยหนุ่มของผู้อาวุโสปีกดำหรือ?”“แน่นอน” หัวหน้าเผ่าเสี่ยวกล่าวอย่างมั่นใจ “ข้าถามพวกเขาว่ารู้เรื่องของท่านบรรพบุรุษหรือไม่ ใครบอกว่าไม่รู้ ข้าก็จะเล่าเรื่องราวให้ฟังรอบหนึ่ง”เมิ่งจิ่งโจวสูดลมหายใจเข้าอย่างตกใจ รู้สึกว่าผู้อาวุโสปีกดำลงมือยังเบาไป
ลู่หยางคาดเดาว่าพลังของหัวหน้าเผ่าเสี่ยวคงจัดอยู่อันดับสองของตระกูลคุนเผิงหากมีอันดับต ่ากว่านี้ ผู้อาวุโสปีกดำคงไม่ไว้ชีวิตความจริงแล้วการคาดเดาของลู่หยางไม่ผิด ในตระกูลคุนเผิงพลังของหัวหน้าเผ่าเสี่ยวเป็นรองเพียงผู้อาวุโสปีกดำ แข็งแกร่งกว่าคุนเผิงรุ่นเก่าทั้งหลาย“ปกติข้าตั้งใจจะพาพวกท่านเที่ยวชมตระกูลคุนเผิงด้วยตัวเองเพื่อทำหน้าที่เจ้าบ้านให้ครบถ้วน” หัวหน้าเผ่าเสี่ยวนวดใบหน้าเบาๆ“แต่บาดแผลบนใบหน้าคงไม่หายในเร็ววัน ข้าปิดหน้าพาพวกท่านออกไปคงไม่เหมาะสม”“ซิงไห่ อย่าบำเพ็ญอยู่เลย มาที่นี่ที” หัวหน้าเผ่าเสี่ยวส่งเสียงสื่อจิตถึงลูกชายตัวเองไม่นาน นกกินรีปีกทองสูงหลายสิบจั้งตัวหนึ่งลงจอดที่หน้าบ้านของหัวหน้าเผ่าเสี่ยว เ
