ห่ที่มีวัตถุล ้าค่าจากสวรรค์มากมาย”“ตอนนั้นข้าจะกระโดดออกมาจากน ้าเต้าก่อน ท้าทายพี่ซิงไห่ สู้ไม่ไหวแล้วเจ้าเมิ่งก็เข้ามา แล้วน้องหม่านกู่ น้องหลี่ตามมา ก็สู้กันแบบนี้…”
ซู่อี้เหรินเป็นผู้บำเพ็ญในที่สงบ ไม่เหมาะจะปรากฏตัวในภาพมายาพยับแดดเสี่ยวซิงไห่เห็นลู่หยางถกกันอย่างเร่าร้อน จึงเข้าร่วมวงสนทนาทั้งห้าคนยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น อยากจะลองดูทันที“ตอนนั้นข้าจะออกท่านี้ก่อน…”“ถ้าอย่างนั้นข้าจะโต้กลับแบบนี้ แลกบาดแผลกัน…”เถาเหยาเยี่ยไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมลู่หยางและคนอื่นๆ จึงตื่นเต้นขนาดนี้“แล้วตัวตนของน้องเถาล่ะ?” เมิ่งจิ่งโจวถามถึงประเด็นสำคัญลู่หยางลูบคางครุ่นคิด: “ผีเสื้อ… ไม่ได้ ทะเลตงไห่จะมีผีเสื้อได้อย่างไร ไม่สู้กำหนดให้เป็นศิษย์อัจฉริยะจากเกาะเผิงไหล?”“น้องเถาเจ้าคิดอย่างไร?”“อะไรก็ได้”เถาเหยาเยี่ยทำหน้าเบื่อหน่ายชีวิต ไม่ว่าจะฟังบทอย่างไร บทของนางก็ดูเหมือนจะมีไม่มาก จะทำอย่างไรก็ได้“เถาน้อย เจ้าชอบลู่หยางใช่ไหม?” ซู่อี้เหรินส่งเสียงสื่อจิตถึงเถาเหยาเยี่ย
ซู่อี้เหรินก็เป็นคนที่ผ่านเรื่องราวมามากมาย ไม่เหมือนพวกลู่หยางที่หัวทึบเป็นท่อนไม้ นางมองออกว่าเถาเหยาเยี่ยมีความรู้สึกต่อลู่หยางแก้มของเถาเหยาเยี่ยแดงกว่าเมื่อครู่ ส่งเสียงสื่อจิตตอบกลับน ้าเสียงเขินอาย: “ท่านซู่มองออกแล้วหรือ?”“อืม มองออกบ้าง”“ท่านซู่มีวิธีไหนบ้าง?”ซู่อี้เหรินคิดสักครู่ แนะนำอย่างจริงจัง: “บำเพ็ญ”“บำเพ็ญหรือ?”ซู
