้งไปเสี่ยวซิงไห่พาทุกคนไปพบเกาะแห่งหนึ่งที่มีนกร้องดอกไม้หอม
ที่นี่อยู่นอกเขตทะเลของตระกูลคุนเผิง แต่เนื่องจากอยู่ติดกับตระกูลคุนเผิง จึงไม่มีใครกล้ามาอยู่ที่นี่ เป็นเกาะร้าง เหมาะที่สุดสำหรับการแสดง……เถาเหยาเยี่ยเปลี่ยนชุดใหม่ สวมชุดของเกาะเผิงไหล ดูน่ารักร่าเริงนางมือไพล่หลัง ถือรองเท้าคู่หนึ่ง ทรายละเอียดนุ่มและน ้าทะเลท่วมถึงข้อเท้า นางฮัมเพลงพื้นบ้านเบิกบานใจ เดินไปตามชายหาดปลายผมติดดอกไม้ป่าที่เพิ่งเด็ดมาทันใดนั้น ลมปีศาจพัดมา เสี่ยวซิงไห่ที่แปลงร่างเป็นปลาคุนโผล่ขึ้นจากผิวน ้า ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองเถาเหยาเยี่ย อันตรายอย่างยิ่ง“วิทยายุทธ์ที่บริสุทธิ์เช่นนี้ ช่างเป็นที่โปรดปรานของสวรรค์และพิภพจริงๆ ผู้บำเพ็ญเกาะเผิงไหล วันนี้เจ้าสมควรตกเข้าไปในท้องข้าแล้ว!”เสี่ยวซิงไห่ใช้เวทฝีมือ ร่างของเถาเหยาเยี่ยโคลงเคลง เอนไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว ล้มลงในทะเล ปุดๆ ผุดฟองอากาศ ดิ้นรนเรียกให้ช่วย
ในยามคับขันนี้ ที่ลึกของเกาะเผิงไหลมีเถาวัลย์น ้าเต้าต้นหนึ่งเถาวัลย์น ้าเต้านี้เป็นรากฐานสวรรค์ยุคโบราณ ผ่านอุปสรรคนับพันสุดท้ายก็สุกงอมได้ยินเสียงแกร๊ก น ้าเต้าสีแดงสุกก่อนเป็นลูกแรกน ้าเต้าสีแดงแตกออก ลู่หยางสวมกางเกงขาสั้นที่ทำจากใบน ้าเต้าสีแดงกระโดดออกมา เติบโตในชั่วพริบตา จากความสูงหนึ่งชุ่นเติบโตถึงขนาดคนธรรมดา“ปีศาจร้าย กล้าดีอย่างไรมาทำร้ายคน!” ลู่หยางตะโกนเสียงดังดำดิ่งลงสู่ทะเลตงไห่ อุ้ม
