่างหนัก จึงใช้วิชาแปลงกายเป็นยาวิเศษขอให้ท่านซางกวนอวี่โยนเขาลงไปเป็นเหยื่อปลา”
“บรรพบุรุษเผลอเลอ จึงหลงกล กลืนยาวิเศษที่แท้จริงคือท่านถังเซิงอี้เข้าไปในท้อง”“ท่านถัง เซิงอี้เห็นดังนั้น จึงกลับคืนร่างเดิม ตีบรรพบุรุษจนอาเจียนและท้องเสีย ร้องขอความเมตตาไม่หยุด”“ท่านซางกวนอวี่เห็นติดเบ็ดแล้ว จึงออกแรงกระตุกคันเบ็ด ดึงทั้งบรรพบุรุษและท่านถัง เซิงอี้ขึ้นมา”“ทั้งสองต่อสู้กันจากในน ้าถึงบนฟ้า จากบนฟ้าลงสู่ในน ้า ท่านถังมีชัยเหนือบรรพบุรุษตลอด”“ในตอนนั้นบรรพบุรุษเป็นอัจฉริยะที่ไม่เคยแพ้ใคร ไม่เคยถูกซ้อมเช่นนี้มาก่อน จึงร้องไห้ออกมา เรื่องจึงยุติลง”“ท่านซางกวนใจดี เห็นบรรพบุรุษบาดเจ็บ จึงปลอบประโลมและรักษาแผลให้ ยังต่อว่าท่านถังว่าซ้อมหนักเกินไป”“ข้าคาดว่าคงเป็นตั้งแต่ครั้งนั้นที่บรรพบุรุษหลงรักท่านซางกวนเขายังคิดว่าเรื่องนี้เป็นความลับ แต่ที่จริงใครๆ ก็รู้กันหมดแล้ว”หัวหน้าเผ่าเสี่ยวยิ่งเล่ายิ่งตื่นเต้น เพื่อสืบเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตเขาไปเยี่ยมผู้อาวุโสหลายท่าน จึงปะติดปะต่อเรื่องราวได้“ท่านถังเห็นบรรพบุรุษร้องไห้ ยังใช้ลูกแก้วบันทึกภาพเก็บไว้ ข้าเคยไปที่สำนักของพวกท่าน ขอให้ท่านถังทำสำเนาลูกแก้ว
บันทึกภาพให้หนึ่งลูก ดูทีไรก็ขำทุกที” หัวหน้าเผ่าเสี่ยวทั้งตบขาทั้งหัวเราะ หัวเราะจนน ้าตาไหลลู่หยางคิดในใจ โชคดีที่เมื่อครู่ข้าบอกว่ารู้จักพี่ซางกวนดีไม่เช่นนั้นแค่เรื่องที่อาจารย์ปู่ทำไว้ ผู้อ
