ลู่หยางและสหาย กำลังสำรวจเกาะเผิงไหล เมื่อสำรวจประกาศต่างๆ ในเมือง พวกเขาพบกับประกาศจับ“อาจารย์ของข้ายังเชื่อถือได้อยู่นะ ชื่อท่านไม่มีในประกาศจับ”เมิ่งจิ่งโจว หม่านกู่ และหลี่หาวเหรินพูดอย่างภาคภูมิใจในประกาศมีเพียงอาจารย์ของลู่หยางและอาจารย์ของเถาเหยาเยี่ยเท่านั้นลู่หยางไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เดินอ้อมไปด้านหลังของป้ายประกาศ พบว่ามีรายชื่อผู้อาวุโสที่สาม ผู้อาวุโสที่สี่ และผู้อาวุโสที่ห้าปรากฏอยู่ ค่าหัวต ่ากว่าด้านหน้าเล็กน้อย“…สำนักของพวกเราพ่ายแพ้ยับเยินเลยสินะ” เมิ่งจิ่งโจวทำเสียงจุ๊ปากลู่หยางขมวดคิ้ว ตำหนิคำพูดของเมิ่งจิ่งโจวทันที: “เจ้าว่าอะไรกัน สำนักของพวกเรา? ในประกาศบอกชัดเจนว่าเป็นสำนักเวิ่นเต๋าจะเกี่ยวอะไรกับสำนักธาตุทั้งห้าของพวกเราด้วย?”หลี่หาวเหรินพยักหน้ารัวๆ เห็นด้วยกับลู่หยาง ว่าสมเหตุสมผล“อีกอย่าง ก็ไม่ได้พ่ายแพ้ทั้งหมดนี่ ท่านป้าป๋าไม่มีประกาศจับ” ลู่หยางเสริม
ท่านป้าป๋าไม่ได้โกหก เขาเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวในหมู่ผู้บริหารระดับสูงของสำนักเวิ่นเต๋าเมื่อเห็นว่าทะเลตงไห่อันตรายเพียงนี้ ทั้งห้าคนจึงตรวจสอบและยืนยันกันอีกครั้งว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นศิษย์สำนักธาตุทั้งห้าแม้กระทั่งเจอชิวจิ้นอัน ก็ต้องตะโกนเรียกว่า “เจ้าสำนัก” ก่อนลู่หยางคิดว่าด้วยมิตรภาพที่เขามีกับชิวจิ้นอันในเมืองฮั่นสุ่ย เจ้าสำนักคงไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ลู่หยางและสหาย เดินออกห่างจากป้ายประกาศ
