ยาเยี่ยจ้องหญ้าเซียนแปรกายด้วยสายตาวาววับ
“ไม่คิดว่าจะพบราชายาน้อยในทะเลตะวันออก” หลี่หาวเหรินอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจ หญ้าเซียนก็หายากอยู่แล้ว ไม่คิดว่ายังเป็นหญ้าเซียนระดับราชายาน้อย แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติเห็นแล้วยังต้องแย่งชิงกันบ้าคลั่ง“เพิ่งเคยเห็นราชายาน้อยเป็นครั้งแรก อร่อยไหม?” หม่านกู่ไม่เคยไปสวนยาก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเขาอภิปรายอย่างเปิดเผยว่าจะจัดการหญ้าเซียนอย่างไร ลู่หยางได้ส่งเสียงสื่อจิตอย่างลับๆ บอกว่าสงสัยว่านี่เป็นหญ้าเซียนระดับราชายาน้อยพอถึงตอนกลางคืน หญ้าเซียนได้ยินว่าจะถูกนำกลับไปสำนัก ก็ไม่ปลอมตัวอีกต่อไป เผยร่องรอยที่จริงลู่หยางไม่ได้สงสัย แต่เขาได้ยินเซียนอมตะบอกว่า ตามการคำนวณอายุ หญ้าเซียนต้นนี้ปลูกตั้งแต่ยุคโบราณ เจ้าของหญ้าเซียนอาจเป็นศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ที่รังแกทั้งหญิงและชาย และถูกเซียนอมตะตีไปหนึ่งยกศิษย์ศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นก็มีร่างเซียนแปรกายเช่นกัน เห็นว่าสู้เซียนอมตะไม่ได้ จึงยืมพลังจากอนาคต เพิ่มขั้นเป็นขั้นฝึกความว่างเปล่าจากนั้นก็ถูกตีหนักกว่าเดิม
“คาดว่าปลูกไว้ที่นี่ตั้งแต่ยุคโบราณ ผลคือเขาถูกข้าตีไปสองสามครั้ง ตีจนสมองไม่ดี ลืมว่าปลูกหญ้าเซียนไว้ที่ไหน” เซียนอมตะวิเคราะห์อย่างจริงจัง กลับมีเหตุผลอยู่หลายส่วนลู่หยางรู้สึกว่าศิษย์ศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนผู้นี้ช่างโชคร้ายจริงๆเติบโตมาตั้งแต่ยุคโบราณจนถึงปัจจุบัน คิดก็รู้แล้วว่าต้องกลายเป็นวิญญาณแล้วแ
