น่นอนพืชวิเศษที่กลายเป็นวิญญาณโดยกำเนิดแล้วหลงใหลอิสรภาพพวกมันใช้ชีวิตปลูกอยู่ในดินไม่สามารถย้ายที่ได้ ยากที่จะมีโอกาสวิ่งไปไหนมาไหนได้ พอมีโอกาสหนี ก็อยากวิ่งไปเที่ยวให้ทั่วหญ้าเซียนแปรกายในยามปกติใช้เส้นลมปราณเคลื่อนไหวไปทั่วเกาะฟางซาน ไม่อย่างนั้นเกาะฟางซานก็คงไม่มีตำนานที่ว่าในเส้นลมปราณมีวัตถุวิเศษครั้งนี้มันเกิดความเชื่อมโยงกับเถาเหยาเยี่ย ถูกลู่หยางและคนอื่นๆ พบร่องรอย มันจึงรู้ว่าตนต้องถูกนำกลับไปแน่ ดังนั้นมันจึงแกล้งตายในตอนกลางวัน ให้ลู่หยางและคนอื่นๆ ลดความระมัดระวังวางแผนจะหนีในตอนกลางคืนน่าเสียดายที่แผนไม่สำเร็จ“แต่เดิมใครเป็นคนปลูกเจ้า?” เมิ่งจิ่งโจวถามอย่างอยากรู้
“มนุษย์ ระวังน ้าเสียงของเจ้า!” หญ้าเซียนแปรกายดูถูกเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่อายุสั้น แน่นอนว่าเผ่าปีศาจในสายตาของมันก็เป็นเผ่าพันธุ์อายุสั้นเช่นกันฝ่ามือของเมิ่งจิ่งโจวปรากฏเปลวไฟหยางบริสุทธิ์ น ้าเสียงเย็นเยียบ “ไม่สู้ย่างกินเลยดีไหม?”ฝีมือการย่างของเขายังไม่ได้ร่อยหรอไป ไม่ต้องพูดถึงว่าสามผู้ก่อตั้งร้านเนื้อย่าง ‘มาอีกครั้ง’ ล้วนอยู่ที่นี่หม่านกู่ฉลาดพอที่จะหยิบเครื่องปรุงสิบแปดรุ่นของตระกูลม่านที่สืบทอดกันมา หากโชคดี เขาอาจให้ต้นตระกูลผู้ย่างเนื้อรุ่นแรกของตระกูลม่านมาเข้าร่างหญ้าเซียนแปรกายรู้สึกถึงเปลวไฟร้อนแรง พัดใบของมันพยายามดับเปลวไฟในมือของเมิ่งจิ่งโจว ยิ้มประจบประแจง “แค่ล้อเล่น ท่านดูสิ ทำไมถึงรับมุ
