กไม่ได้ล่ะ?”“จริงๆ ไม่ใช่ความผิดของข้าที่ไม่บอก ข้าก็ไม่รู้จริงๆ ว่าใครปลูกข้า”“ตอนที่ปลูกข้า ข้ายังไม่ได้เป็นราชายาน้อย”ลู่หยางพยักหน้า นี่เป็นความจริง หากหญ้าเซียนแปรกายเป็นราชายาน้อยตั้งแต่ยุคโบราณ ศิษย์ศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนก็คงต้องแบกกระถางดอกไม้ พาหญ้าเซียนไปด้วยทุกที่
“ท่านเซียนน้อย ศิษย์ศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนคงไม่มีชีวิตอยู่หรอกนะพวกเราต้องคืนของให้เจ้าของเดิมหรือไม่?” แม้จะอยู่ในทะเลตะวันออกที่จิตใจคนเจ้าเล่ห์ ลู่หยางก็ยังคงมีความดีงามเซียนอมตะโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องหรอก เขาตายไปแล้วตามกฎของยุคโบราณ หญ้าเซียนนี้ควรเป็นของข้า แต่ข้าก็ไม่ต้องการของพวกนี้ มอบให้พวกเจ้าเด็กๆ พวกนี้แล้วกัน”ลู่หยางใจเต้นแรง ไม่คิดว่าการแย่งชิงยุคทองโบราณจะโหดร้ายถึงเพียงนี้ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งอย่างร่างเซียนแปรกายก็ตายในมือของเซียนอมตะ และจากน ้าเสียงของเซียนอมตะ ศิษย์ศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนผู้นี้ก็ไม่นับว่าเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง“นั่นเป็นตอนที่ข้ายังเป็นกึ่งเซียน ศิษย์ศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน… โอ้ตอนนั้นเขาเป็นประมุขศักดิ์สิทธิ์แล้ว ประมุขศักดิ์สิทธิ์คุนหลุนจะต้องต่อสู้กับข้า เป็นเหมือนเดิม เขาสู้ข้าไม่ได้ ก็ใช้ร่างเซียนแปรกายยืมพลังจากตัวเองในอนาคตต่อไป”“แล้วท่านก็ฆ่าเขาหรือ?”“ไม่มีเรื่องแบบนั้น เขายืมพลังจากตัวเองในอนาคต จนยืมความตายมาด้วย”ลู่หยางฟังจนงุนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เซียนอมตะเห็นลู่หยางโง่เ
