วมๆ แล้วมีคนนับล้าน คนธรรมดาตื่นเมื่อตะวันขึ้นและกลับบ้านเมื่อตะวันตก หน้าที่หลักคือการให้กำเนิดผู้บำเพ็ญรุ่นใหม่ ส่วนผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณระดับต้นก็มีงานแตกต่างกันไป เช่น ทำหน้าที่เป็นเกษตรกรวิเศษ ปลูกธัญพืชวิเศษ เป็นต้น
เกาะฟางซานเปรียบเสมือนอาณาจักรขนาดเล็ก ทำให้ลู่หยางและคนอื่นๆ ประหลาดใจไม่น้อย
“นายท่าน” สาวใช้รออยู่ที่เกาะฟางซานตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อต้อนรับการกลับมาของสามผู้กล้า
สาวใช้เหล่านี้ล้วนได้รับการคัดเลือกและอบรมอย่างดีจากตระกูลในเกาะฟางซาน มีรูปร่างหน้าตาดี
ยันต้าเซียเป็นหัวหน้าในสามผู้กล้า เขานำทั้งห้าคนไปยังห้องโถงหลัก ให้สาวใช้นำชามาเสิร์ฟ
“เดี๋ยวก่อน” ลู่หยางเรียกสาวใช้ไว้ ทำให้ยันต้าเซียเกิดความกังวล คิดว่าตนเองได้ล่วงเกินลู่หยางตรงไหน
ลู่หยางใช้มือบังแผ่นหยกประจำตัว บนแผ่นหยกเขียนว่าสำนักเวิ่นเต๋า ไม่อาจให้ยันต้าเซียเห็นได้
“ชงชานี้แทนเถอะ พวกเราคุ้นเคยกับชานี้มากกว่า” ลู่หยางยิ้มพลางส่งห่อชาให้สาวใช้
ยันต้าเซียได้กลิ่นหอมของชา ม่านตาหดเล็กลงอย่างฉับพลัน“นี่คือ…”
“ชารู้ธรรม?”
“นี่เป็นชารู้ธรรมจริงๆ หรือ?!”
“อย่างไร ยันต้าเซียเคยดื่มหรือ?”
ยันต้าเซียที่ไหนจะมีคุณสมบัติได้ดื่มชาชั้นนี้ เขาเคยมีโอกาสเข้าร่วมงานเลี้ยงที่จัดโดยผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างสองสามคน หนึ่งในผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างผู้ทรงพลังหยิบสิ่งล ้าค่าออกมาอย่างลึกลับ ก็คือชารู้ธรรมนี่เอง
ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างคนอื
