อวี่ เผ่าเซิน เผ่ายักษา เผ่าอวี่…หลังจากยืนยันพลังแล้ว ทั้งแปดคนก็เข้าวังอย่างราบรื่นผู้ที่เข้าร่วมงานเลี้ยงมีขั้นแปลงร่างเซียน ขั้นฝึกความว่างเปล่าไม่น้อย ลู่หยางและคนอื่นๆ ในฐานะผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิด เป็นธรรมดาที่จะนั่งอยู่แถวหลังสุดงานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้น บนโต๊ะวางผลไม้วิเศษและสุราอมฤตนานาชนิด ด้วยการเสริมแรงของกลไก ผลไม้วิเศษจะไม่ลอยขึ้น สุราอมฤตก็จะไม่ผสมกับน ้าทะเล“ผลหงจื่อ ผลอี้ชี่… ปู่ทวดท่านนี้ใจกว้างจริงๆ” เมิ่งจิ่งโจวหัวเราะพูด ผลไม้พวกนี้สำหรับเขาแล้วไม่ใช่อะไรพิเศษ แต่สำหรับผู้บำเพ็ญขั้นทารกแรกกำเนิดทั่วไปถือเป็นของบำรุงชั้นเยี่ยมมองไปรอบๆ โต๊ะเรียงรายเป็นแถว ผลไม้วิเศษมากมาย เป็นการลงทุนครั้งใหญ่
ลู่หยางได้ยินคนรอบข้างกระซิบกัน “ว่ากันว่าปู่ทวดท่านนั้นอยู่ที่แคว้นต้าเซี่ยตลอด พลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เพิ่งกลับมาเมื่อสามวันก่อน”“แคว้นต้าเซี่ยช่างเป็นดินแดนแห่งโชคชะตาจริงๆ หากไม่ใช่เพราะแคว้นต้าเซี่ยควบคุมเข้มงวดเกินไป ข้าอยากจะไปผจญภัยในแคว้นต้าเซี่ยสักครั้ง”“ใครจะไม่อยากไป ข้ายังได้ยินว่าปู่ทวดท่านนั้นกับหัวหน้าตระกูลเมิ่งเป็นพี่น้องร่วมสาบาน แม้แต่ประตูสำนักเซียนก็สามารถเข้าออกได้ตามใจชอบ”“ไม่รู้ว่าปู่ทวดท่านนั้นครั้งนี้กลับมาแล้วจะอยู่ต่อหรือกลับไปบำเพ็ญที่แคว้นต้าเซี่ยอีก”ลู่หยาง “……”ประวัติของปู่ทวดท่านนี้ ฟังดูคุ้นๆ อย่างไรชอบกลก่อนที่ลู่หยางจะได้สอบถามอย
