เจ้าสองคนกำลังพูดถึงอะไร?” การสนทนาของลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวไม่ได้ปิดบัง เถาเหยาเยี่ยและอีกสองคนต่างได้ยินในสามคนนั้น มีเพียงหลี่หาวเหรินที่มีความทรงจำจากชาติก่อนจึงทำท่าทางราวกับรู้เรื่องนี้มานานแล้ว ส่วนเถาเหยาเยี่ยและหม่านกู่ไม่เคยออกจากแคว้นต้าเซี่ย จึงไม่เคยประสบกับการผ่านม่านหมอก“เป็นอย่างนี้ ตามการตรวจสอบของข้าและเมิ่งเฒ่า พบว่าเซียนทั้งสี่ยุคโบราณหลอมรวมดวงดาวเป็นทวีปใหญ่หกแห่ง ทำให้โลกมีรูปร่างเหมือนกล่อง…”เถาเหยาเยี่ยและหม่านกู่ฟังจบก็แสดงความประหลาดใจยิ่งนักพวกเขาไม่คิดว่ารูปร่างของโลกจะแตกต่างจากที่พวกเขา
จินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง พวกเขาอาศัยอยู่ในกล่องที่กว้างใหญ่ไพศาลมาตลอดหม่านกู่รู้สึกตื่นเต้นมากกว่า เขารู้แล้วว่าการออกเดินทางกับลู่หยางและเมิ่งจิ่งโจวจะได้เปิดหูเปิดตา “ผู้ไม่ประสงค์ออกนามยุคโบราณในที่สุดก็มีชื่อแล้วหรือ?”หม่านกู่จำได้ว่าตอนที่เขาเพิ่งเข้าร่วมลัทธิอมตะ หัวหน้าสาขาได้แนะนำกับพวกเขาทั้งสามว่า เป็นผู้ไม่ประสงค์ออกนามยุคโบราณที่หลอมรวมดวงดาวหลี่หาวเหรินก็สงบไม่ได้อีกต่อไป ในความทรงจำของชิ่นห่าวเหรินไม่มีการกล่าวถึงว่าเป็นเซียนทั้งสี่ยุคโบราณที่หลอมรวมดวงดาวระหว่างที่ทั้งห้าคนสนทนากัน ม้าแก่ก็ลากทุกคนผ่านม่านหมอกถึงทะเลตงไห่ และจอดที่เกาะแห่งหนึ่ง“ถ้าเกาะนี้ยังไม่เปลี่ยนชื่อ น่าจะยังคงเรียกว่าเกาะโต้วหยุน ที่นี่เป็นแหล่งรวมตัวของผู้บำเพ็ญแถวนี้ สองเดือนหล
