ยก็ต้องติดคุกสามปี“ใครที่มาขายเสื้อผ้าที่ทะเลตงไห่ คงขาดทุนตายแน่” เมิ่งจิ่งโจวทำเสียงจึ๊กจั๊ก ปฏิเสธโอกาสทางธุรกิจอย่างเฉียบคมลู่หยางชำเลืองมองเมิ่งจิ่งโจว “ผู้บำเพ็ญทะเลตงไห่ไม่ได้วิปริตอย่างที่เจ้าคิดหรอก พวกเขาแค่สวมเสื้อคลุมดำทับด้านนอก ไม่ได้สวมแค่เสื้อคลุมดำเพียงตัวเดียวแบบคนโรคจิตหลอนประสาท”“ดูเหมือนที่นี่จะเป็นตลาด แต่วิทยายุทธ์ของผู้บำเพ็ญเหล่านี้…”ลู่หยางใช้จิตสำรวจรอบหนึ่ง เกาะใหญ่โตมโหฬาร ตลาดครอบคลุมเกือบครึ่งเกาะ ผู้บำเพ็ญเดินผ่านไปมา แต่กลับไม่มีแม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานเลยสักคนผู้บำเพ็ญที่มีวิทยายุทธ์สูงสุดคือผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณปลายสองคนโอ้ ไม่ถูก ควรเรียกว่าขั้นฝึกลมปราณขั้นเก้าสมบูรณ์แบบ“วิทยายุทธ์ต ่า กลัวอะไร พวกเรามาถามแผนที่ ไม่ได้มาต่อสู้”
“สหายผู้บำเพ็ญ ขอถามหน่อย ที่นี่มีแผนที่ทะเลตงไห่ไหม?” เมิ่งจิ่งโจวเข้าไปทักทายคนที่เดินผ่านอย่างเป็นกันเอง ดึงคนเดินทางที่ดูรีบร้อนไว้คนเดินทางไม่คาดว่าเมิ่งจิ่งโจวจะจับตนอย่างกะทันหัน รีบสะบัดมือของเมิ่งจิ่งโจว “ซื้อแผนที่ไปหาที่หอจินเป่า มาหาข้าทำไม!”พูดจบ คนเดินทางก็เร่งฝีเท้าเดินออกห่างจากเมิ่งจิ่งโจว“ก็แค่ถามทางเท่านั้นเอง ทำไมต้องระวังขนาดนี้ด้วย” เมิ่งจิ่งโจวพึมพำหลี่หาวเหรินค่อนข้างมีประสบการณ์ในเรื่องนี้ “ในทะเลตงไห่แผนที่ถือเป็นทรัพยากรสำคัญ ไม่ใช่ใครก็จะบอกเจ้าได้ ไม่เป็นไรพวกเราลองไปที่หอจินเป่าที่เขาพูดถ
