ทั้งห้าคนอัดกันอยู่ในรถม้า ม้าแก่ใจจดจ่อที่จะกลับบ้าน ตามความเร็วปกติ การไปทะเลตงไห่ต้องใช้เวลาสี่ห้าวัน แต่ครั้งนี้ใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็มาถึงชายแดนแคว้นต้าเซี่ย เมืองหมิงหลังจากยืนยันตัวตน ทั้งห้าคนเข้าเมือง และทำเอกสารออกนอกประเทศ“ชื่อ?”“ลู่หยาง”“สถานะ?”“ศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า”“จุดประสงค์ที่ไปทะเลตงไห่?”“ท่องเที่ยว”“ได้ ผ่านไปได้”“หืม? ทำไมมีคนมากมายขนาดนี้?” เมิ่งจิ่งโจวสังเกตเห็นที่ท่าเรือออกจากเมืองมีเรือใหญ่สามลำ จากสัญลักษณ์บนเรือ เป็นเรือที่สังกัดราชสำนักแคว้นต้าเซี่ยเป็นราชทูตที่ราชสำนักส่งไปเยือนวังมังกรทะเลตงไห่หรือ?
“รบกวนท่านพี่ เรือใหญ่สามลำที่กำลังจะออกเดินทางนั่นจะไปทำอะไรหรือ?” เมิ่งจิ่งโจวสุ่มจับคนเดินทางที่มีใบหน้าเป็นมิตรถาม“เจ้าถามเรื่องไหนล่ะ ได้ยินว่านั่นเป็นคณะเดินทางออกทะเลที่องค์ชายรองจัดตั้ง”“องค์ชายรองออกทะเลทำไม?”คนผู้นั้นทำท่าลึกลับ กระซิบเสียงเบา “ข้าได้ยินว่า ฝ่าบาทป่วยหนัก อายุขัยเหลือน้อย องค์ชายรองได้ยินว่าทะเลตงไห่มียาอายุวัฒนะ จึงจัดตั้งเรือใหญ่สามลำ ออกไปทะเลตงไห่เพื่อตามหายาอายุวัฒนะ”เมิ่งจิ่งโจวย่อมรู้ว่าฝ่าบาทอายุขัยเหลือน้อย แต่ไม่คิดว่าเรื่องนี้จะแพร่สะพัดถึงชาวบ้านแล้ว“เซียนน้อย ในโลกนี้มียาอายุวัฒนะจริงหรือ?” ลู่หยางที่อยู่ข้างๆได้ยินเมิ่งจิ่งโจวสนทนากับคนเดินทาง“ข้าจำไม่เคยได้ว่าเคยสร้างปลูกพืชเซียนชนิดนี้” เซียนอมตะเป็นหัวหน้าสายอมตะ หาก
