เมื่อเถาเหยาเยี่ยได้ยินว่าจะได้ไปทะเลตงไห่กับลู่หยาง นางก็ดีใจรับปากทันทีหลี่หาวเหรินก็เช่นกัน พอได้ยินว่าจะได้ออกไปเที่ยว เขารีบตอบตกลงทันที กลัวว่าลู่หยางจะเปลี่ยนใจ“ไปทะเลตงไห่เหรอ ดีสิ ดีมากๆ” ดวงตาของหม่านกู่เป็นประกายแต่จากนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นได้ สีหน้าเปลี่ยนเป็นลำบากใจ“มีอะไรหรือ?” ลู่หยางถาม“ทะเลตงไห่มีเผ่าทะเลมากมายไม่ใช่หรือ ท่านลู่ก็รู้ว่าสายเลือดของข้าเป็นอย่างไร แม้จะแข็งแกร่งมากขณะต่อสู้กับเผ่าทะเล แต่ก็จะยั่วโทสะพวกมันด้วย”“ข้ากังวลว่าพอไปถึงทะเลตงไห่ ยังไม่ทันได้ทำอะไร ก็จะถูกเผ่าทะเลล้อมเอาไว้แล้ว”ลู่หยางนึกขึ้นได้ นี่คือพรที่เซียนอมตะมอบให้กับเผ่าม่านโบราณ“เป็นปัญหาจริงๆ… เซียนน้อย ท่านมีวิธีแก้ไขที่ดีไหม?” ลู่หยางคิดสักครู่ ตัดสินใจถามตัวต้นเหตุจะเร็วกว่า
“มีสิ เจ้าใช้ทารกอมตะซะเลย ซัดพวกเผ่าทะเลที่เข้ามาล้อมให้กระเด็นไปเลย” เซียนอมตะหัวเราะคิกคัก โบกหมัดน้อยๆ ทำท่าต่อยไปมา ราวกับมีศัตรูที่มองไม่เห็นอยู่ในพื้นที่จิตวิญญาณ“… มีวิธีที่สันติกว่านี้ไหม?” ลู่หยางเป็นคนที่ส่งเสริมให้ไม่ใช้กำลังถ้าไม่จำเป็น“ข้าอาจจะเสียเวลาเล็กน้อยเพื่อเพิ่มพลังให้สายเลือดเผ่าม่านของเจ้าหนุ่มคนนี้ก็ได้ เมื่อเป็นเช่นนั้น แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างแห่งเผ่าทะเลก็จะเกิดความหวาดกลัวต่อเขา รับรองว่าพวกเจ้าทั้งห้าคนจะเดินเชิดหน้าในทะเลตงไห่ได้ แม้ว่าวิธีนี้อาจจะนำความเกลียดชังจากผู้บำเพ็ญขั้
