นข้ามพิบัติแห่งเผ่าทะเลมาให้ แต่ทะเลตงไห่จะมีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติสักกี่คนกัน พวกเจ้าคงไม่เจอพวกเขาหรอก”“… ขอเปลี่ยนเป็นวิธีอื่นได้ไหม?” ลู่หยางได้ยินมาว่าทะเลตงไห่มีวังมังกรและเก้าตระกูลเผ่าทะเลใหญ่ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติสิบคนและคิดก็รู้ว่าวังมังกรที่ยิ่งใหญ่เช่นนั้น ไม่มีทางที่จะมีเพียงราชามังกรเฒ่าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติเพียงคนเดียวเซียนอมตะพูดอย่างไม่เต็มใจ “งั้นก็เหลือแค่การผนึกเท่านั้นผนึกสายเลือดเผ่าม่านโบราณไว้ชั่วคราว พอออกจากทะเลตงไห่แล้วค่อยปลดผนึก”ลู่หยางดีใจมาก “งั้นใช้วิธีนี้เลย!”
เซียนอมตะวาดกำแพงกำบังที่ซับซ้อนและเข้าใจยากอย่างยิ่ง“นี่คืออะไร?”“กำแพงกำบังผนึก วิทยายุทธ์เจ้าไม่พอ วาดไม่ได้หรอก ให้รองเจ้าสำนักที่สองของพวกเจ้าวาดเถอะ”“ได้เลย”เหล่าหนุ่มๆไปหาท่านป้าป๋าที่ประตูสวนยา ท่านป้าป๋านอนอยู่บนเก้าอี้ยาว ใบไม้เท่าฝ่ามือปิดใบหน้า กำลังฮัมเพลงเบาๆ อย่างสบายใจ ใบไม้สองใบสูงเท่าครึ่งตัวคนแขวนอยู่เหนือศีรษะ โบกไปมาเบาๆทำหน้าที่เป็นพัดใบตอง“ท่านป้าป๋า มีเรื่องอยากให้ท่านช่วยหน่อยขอรับ”ท่านป้าป๋าลืมตา เอาใบไม้ที่ปิดใบหน้าออก เห็นสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังของลู่หยางและคนอื่นๆ รู้สึกไม่คุ้นเคย“มีอะไรก็พูดมาตรงๆ อย่ามองข้าแบบนั้น”“พวกเราเตรียมจะไปเที่ยวทะเลตงไห่สักสองวัน ทีนี้สายเลือดของหม่านกู่ชอบดึงดูดความเกลียดชัง พอดีข้าพบกำแพงกำบังที่สามารถผนึ
