เต๋าปู้อวี่เป็นผู้บำเพ็ญที่มีจิตใจแน่วแน่ เพื่อพบเซียนห่านไห่ เขาพำนักอยู่ในสำนักเวิ่นเต๋าถึงสามวันเต็มๆน่าเสียดายที่ความจริงใจของท่านเต๋าปู้อวี่ไม่อาจทำให้เซียนห่านไห่สะเทือนใจได้ เซียนห่านไห่ไม่ปรากฏตัวสักครั้งจำใจ ท่านเต๋าปู้อวี่จึงละทิ้งความคิดนี้ สั่งสอนลู่หยางสามวันแล้วจากไปอย่างเบาหวิวลู่หยางเคารพอาจารย์และให้เกียรติเต๋า ที่ประตูสำนักเขาโบกมือส่งท่านเต๋าปู้อวี่ท่านเต๋าปู้อวี่เดินออกจากประตูสำนักไปได้ระยะหนึ่ง พวกผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างที่เฝ้าอยู่หน้าประตูสำนักหลายวันเห็นโอกาสเหมาะ จึงรุมเข้าโจมตีพร้อมกัน ตั้งใจจะจับโจรเฒ่าปู้อวี่มาลงโทษในที่นั้นเหตุการณ์วุ่นวายอย่างยิ่งลู่หยางยังเยาว์วัย ไม่อาจทนดูภาพการพลัดพรากและตายจากกัน เขาฝืนกลั้นน ้าตา เงียบๆ หันหลัง เลือกที่จะไม่มองเหตุการณ์ด้านหลัง
เมื่อกลับถึงยอดเขาเทียน ลู่หยางได้พบกับศิษย์พี่ใหญ่ที่จากกันไปสามวัน“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านสอบสวนเสร็จแล้วหรือ?”“เสร็จแล้ว ข้ายังคงพูดเหมือนเดิม เรื่องของราชวงศ์ซินฮั่วนั้นอันตรายมาก เจ้าอย่าไปยุ่งเกี่ยว”ศิษย์พี่ใหญ่คิดครู่หนึ่ง รู้สึกว่าพูดเช่นนี้อาจไม่มีพลังข่มขู่เพียงพอ จึงกล่าวเสริมว่า “เจ้ายังจำดอกไม้สิ้นกาลเวลาในสวนยาได้หรือไม่?”ลู่หยางพยักหน้า แน่นอนว่าจำได้ ราชายาน้อยดอกไม้สิ้นกาลเวลา นั่นเป็นดอกไม้ที่งดงามมาก ตามตำนานเล่าว่าเมื่อถึงยามโลกาวินาศ สรรพชีวิตล่มสลาย มันจะบานสะพรั่งในท่วงท่าที่
