ิดบังตัวตนสอนซ ้าแล้วซ ้าอีกก็จำไม่ได้แต่หากพูดอีกแง่หนึ่ง ศิษย์พี่รองออกไปก่อเรื่องแต่ไม่กลับสำนักเวิ่นเต๋า ในความหมายหนึ่ง ก็ถือว่าไม่ได้นำภัยมาสู่สำนักดินแดนพุทธยังคงส่งจดหมายมาที่สำนักเวิ่นเต๋าบ่อยๆ หวังว่าสำนักเวิ่นเต๋าจะรีบพาเยี่ยจื่อจินกลับไปทุกครั้งท่านเต๋าปู้อวี่จะอ้างเหตุผลว่า “แม่ทัพอยู่ภายนอก ย่อมไม่ต้องฟังคำสั่งจากฮ่องเต้” หรือเหตุผลในทำนองนี้เพื่อหลีกเลี่ยงลู่หยางคิดในใจว่า การที่คนของสำนักพุทธเห็นท่านอาจารย์แล้วไม่พอใจ น่าจะไม่ค่อยเกี่ยวกับศิษย์พี่รองเท่าไรเกี่ยวกับศิษย์พี่รองที่เคยเห็นแค่ภาพวาด ลู่หยางเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับเขามากมาย
ศิษย์พี่รองชอบพูดจาเสียดสี ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆอย่างการทำให้พระผู้สูงส่งทำผิดศีล การเผยแพร่วิชาบำเพ็ญประสานรักเสื่อมเสีย หรือการปลอมตัวเป็นพระพุทธรูปเพื่อรับของเซ่นไหว้นอกจากนี้ ศิษย์พี่รองยังเคยเสนอแนะแก่พระผู้สูงส่งหลายรูป ให้พวกเขาเรียนรู้วิชานิพพานของตระกูลหงส์ ด้วยวิธีนี้ เมื่อพระผู้สูงส่งละสังขารด้วยการเผาตัวเอง ไม่เพียงแต่จะได้พระธาตุจำนวนมาก แต่ยังสามารถมีชีวิตอีกชาติหนึ่งได้ ดินแดนพุทธก็จะมีพระธาตุเกิดขึ้นอย่างไม่ขาดสาย นับว่ามีประโยชน์อย่างยิ่งศิษย์พี่รองยังเสนอทฤษฎีที่ก้าวหน้ากว่าโดยอิงจากทฤษฎีการปล่อยชีวิตเพื่อสะสมบุญของดินแดนพุทธ นั่นคือ “การให้กำเนิดบุตรก็เป็นการปล่อยชีวิตเช่นกัน” ส่งเสริมให้พระภิกษุมีลูก
