ตัวเองกลายเป็นคนแก่ขึ้นมาอีกหนึ่งแสนปีทันที
“ท่านเซียน จุดที่ท่านสนใจช่างแตกต่างจากคนอื่นนะ”
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน ก็เจอกับเซียนห่านไห่ที่กำลังรีบเร่งมุ่งหน้าเข้าไปในส่วนลึกของสำนักเวิ่นเต๋า
“ท่านผู้อาวุโสห่านไห่ ท่านจะไปที่ไหน?”
“อย่าบอกใครว่าเจ้าเจอข้า” เซียนห่านไห่รีบทิ้งประโยคนี้ไว้ แล้วบินต่อไปยังส่วนลึกของสำนักเวิ่นเต๋า
ลู่หยางงุนงงกับท่าทางรีบร้อนของเซียนห่านไห่
เมื่อเขามาถึงเก้ายอดเขาแห่งสำนักเวิ่นเต๋า จึงรู้สาเหตุ
ในขณะที่เขาและศิษย์พี่ใหญ่กำลังสอบสวนเซียนหมื่นวิชาอยู่นั้นสำนักต่างๆ ต่างส่งใบเชิญมาเยือนสำนักเวิ่นเต๋า เพื่อพบกับเซียนห่านไห่ผู้เลื่องลือ
สำนักชั้นเลิศทั้งเก้า และอีกสี่สำนักเซียนใหญ่ล้วนส่งคนมา ทำให้สำนักเวิ่นเต๋าคึกคักเป็นพิเศษ
เพราะโอกาสที่จะได้พบกึ่งเซียนนั้นมีไม่มากนัก ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนลู่หยางที่หากไม่มีเซียนซ่อนอยู่ในร่างกาย ก็ต้องออกไปข้างนอกแล้วเจอกึ่งเซียนเข้า
เป็นไปได้ว่าเซียนห่านไห่ไม่อยากพบคนมากมายเช่นนี้ จึงหลบเข้าไปในส่วนลึกของสำนักเวิ่นเต๋า
เนื่องจากท่านเต๋าปู้อวี่มักจะออกไปข้างนอกเป็นประจำ ศิษย์พี่ใหญ่ผู้ดูแลก็อยู่ที่ยอดเขาคุมขัง จำเป็นต้องให้ผู้อาวุโสใหญ่ดูแลต้อนรับแขก
“บรรพบุรุษเซียนห่านไห่กำลังเข้าภวังค์ พวกท่านวางของขวัญไว้ แล้วกลับไปที่เดิมเถิด” ผู้อาวุโสใหญ่พูดจาสุภาพ มารยาทดีแสดงถึงกิริยาของสำนักใหญ่อย่างชัดเจน
นับตั้งแต่รู้ว่าเ
