อไม่?” เซียนห่านไห่หรี่ตามองเซียนหมื่นวิชาโดยหลักการแล้ว ดวงตาแห่งสวรรค์นั้น แม้แต่ฝีมือของเซียนหมื่นวิชาก็ไม่อาจหลบหนีได้ แต่เขากลับหลบไปได้มีเพียงคำอธิบายเดียวคือเขาเป็นกึ่งเซียน“ฮึ นึกไม่ถึงว่าพลังของเจ้าจะไม่ดี แต่สายตายังพอใช้ได้” เซียนหมื่นวิชายกมุมปากเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน มั่นใจในชัยชนะช่องว่างระหว่างผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติกับกึ่งเซียนเป็นสิ่งที่ไม่อาจเติมเต็มได้ด้วยวิธีใดๆ“พลังไม่ดี?” เซียนห่านไห่ดวงตาเย็นชา เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอผู้บำเพ็ญที่กล้าประเมินเขาเช่นนี้!เซียนหมื่นวิชากำลังจะพูดอะไรเพิ่มเติม แต่จู่ๆ ก็ยกมือตบหน้าตัวเองหนึ่งที ทำให้ทั้งเซียนหมื่นวิชาและเซียนห่านไห่ต่างก็อึ้งไปชั่วขณะเซียนหมื่นวิชามองเซียนห่านไห่ด้วยความสงสัยและหวาดระแวงนี่เป็นวิชาของอีกฝ่ายหรือ?……
“เห็นแล้วใช่ไหม ข้าสามารถควบคุมการเคลื่อนไหวของเขาได้ตามใจ” เซียนอมตะพูดอย่างภาคภูมิใจ “เป็นอย่างไร ต้องการให้ข้าทำให้เขาตบตัวเองอีกสองทีไหม?”ลู่หยาง: “……”“ศิษย์พี่ใหญ่ให้เซียนห่านไห่ซ้อมมือ ขอเซียนน้อยอยู่เฉยๆดีกว่านะ”จากนั้นลู่หยางก็นึกถึงปัญหาอีกข้อ “รูปแบบของผลการบำเพ็ญยืนยงเป็นเค้าไม่ใช่หมายความว่า หากเขาบรรลุผลของการบำเพ็ญได้ ก็จะมีความสามารถทั้งของผลการบำเพ็ญอมตะและผลของการบำเพ็ญกาลเวลาหรือ?”นี่ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว“ทางทฤษฎีก็เป็นเช่นนั้น แต่รูปแบบของผลการบำเพ็ญยืนยงเป็นเค้ามีปัญห
